Recompilación de quince guións dunha minicomedia de situación emitida pola TVG en 1990. Ambientada no servicio de urxencias dun gran hospital, constituíu a primeira experiencia do autor como guionista televisivo. O formato (a duración de cada episodio era de trece minutos), a escaseza de medios e as esixencias de rapidez na elaboración dos textos e limitacións de producción marcaron esta experiencia creativa sen precedentes na televisión autonómica.
En clave paródica e de humor negro, os personaxes (o Doutor Dapena, Xefe do Servicio, case nunca aparece polo traballo pois ten a "enfermidade do sono"; os doutores Paulino Pereiro Pereiro, solteiro entrado en anos que nunca se estreou nin atopa moza, a quen a mai, coa que vive, procura ter sobrealimentado e Chus Nespereira Nespereira, co seu mozo infiel profesor de instituto; a enfermeira Encarna -Encarnación Silva Silva-, feminista con mozo veterinario ao que lle gustan os animais e desenganada dos homes, que son todos un rabaño de burros; o celador Cipri -Cipriano Vilariño Vilariño-, un pícaro simplón, popular e argalleiro que instala no centro o seu chiringo de empanadas e obxectos -bolis, reloxos de propaganda...- dos pacientes) atenden as "urxencias" dos enfermos e conviven coas propias.
As atencións urxentes son ben variopintas: un "doente" vén demandar un preservativo; outra ten caspa; un borracho, crendo que segue no bar, pide máis alcohol; un mozo esposado por roubar radiocasetes lisca axiña porque tamén roubara os dos sanitarios; o Papá Noel duns grandes almacéns foi agredido por unha nena pois confundiu os regalos: deixoulle a ela a boneca inchable que pedira o pai e a el a barbie; un accidentado non ten lesións na cabeza pois resulta ser medio xordo; ata hai un que vén de cando en vez pero nunca ten nada; o actor dun programa de cámara oculta chega mancado pero resístense a crelo sospeitando que é outra das súas bromas e que está maquillado.
Os tratamentos para tales males son tamén expeditivos: o mozo tatexo de Encarna cura cos callos picantes de Paulino antes de que o operen de apendicite; Encarna soluciona o problema dun borracho agarrándoo polas súas partes; Chus recéitalle a unha muller maltratada polo home unha tranca para que lla aplique dúas veces ao día; e Cipri, que suspendeu un exame de técnico sanitario, fai prácticas como se fose médico aplicando remedios tan elementais pero efectivos como unha patada no cu, que os doentes lle agradecen cun xamón, aínda que ás veces tamén se equivoca: mestura as radiografías do marido cirrótico e a dona embarazada, e vende a exclusiva de ter atopado un home embarazado.
Este humor negro, tan presente na cultura popular galega, baseado nos xogos de palabras e nos equívocos, é, en palabras do autor, unha "defensa fronte á dor de vivir, un modo de encaixar a dureza das nosas vidas".