Eduardo (Edu), de 15 anos, pasa, como todas as tardes, pola praia onde hai seis anos súa mai desapareceu (segundo o pai, en realidade liscou cun viaxante), mira unha foto dela e segue camiño. Descobre entón a silueta dun surfista ao que parecen seguir delfíns. Vaille axudar ao pai na súa baiuca no areal de Llas, en Foz. Hoxe está un extranxeiro descoñecido, o Americano, que bebe de máis. Cando pechan, lévao Edu na moto. Cóntalle que desde a morte da súa muller vive nunha furgoneta con dúas compañeiras: a guitarra, Linda, e Jack Daniels, a botella de whisky.
Na noite seguinte, acompaña a súa moza Paula á casa do paquistaní Hanif para comprar unha táboa de surf. Logo, van á praia, onde fai surf núa. Edu sospeita entón que debe ser ela a que atrae os delfíns, culpables coa súa presencia de que non haxa peixes. Pero aos mariñeiros que matan o tempo na tasca por non haber pesca dilles que o surfer nocturno é Hanif. Como intentan vingarse queimándolle a tenda, Edu, arrepentido, confésalle ao Americano que mentiu por celos, pois sospeita que Hanif se leva coa súa moza; entón o Americano dille a súa verdade: traballou nos EE.UU. nunha central eléctrica, que deixou para vagar polo mundo cando, por culpa duns planos seus mal feitos, morreron catro inspectores.
Desaparecidos Hanif e o Americano, volve a pesca. Pero unha noite reaparece o surfista. Os mariñeiros exaltados dispáranlle nunha perna: resulta ser Paula, quen camiño do hospital acláralle a Edu que só é amiga de Hanif e o quere a el.
Un equipo de televisión vén para entrevistar o Americano: en realidade, un australiano campión mundial de surf, que tiña uns altofalantes con ultrasóns que atraían os delfíns. Cando Edu se dispón a ir ata o hospital, chámano por teléfono: é a súa mai.