Antoloxía da poesía galega contemporánea que se marca como obxectivo o achegamento dos lectores mozos ao xénero. Nun limiar, "A poesía non morde", o antólogo, o recoñecido poeta, narrador, editor e xornalista Fran Alonso presenta a súa concepción dunha escolma diferente. Comeza argumentando contra os tópicos asociados co xénero: romántico (pois é moi variado e mesmo ás veces duro como a vida), difícil (xa que moitos textos admiten unha primeira e rápida lectura tan gozosa como intelixible) ou aburrido (tamén hai lugar para o divertimento e o humor). Tampouco foi sempre para unha minoría e, ademais, é o xénero máis transgresor e libertario, contra o poder. Ten a virtude de curar males do espírito e tamén do corpo. En todo caso, non pasa nada por probar lendo estes poemas, pois a poesía non morde, porque nin sequera ten dentes.
Figura logo unha ampla selección de poemas e poetas, de Rosalía a Antía Otero, dispostos por orde cronolóxica e seleccionados co criterio fundamental de atrapar aos que non len habitualmente poesía. A obra de oitenta poetas, maiormente aínda vivos e cun moi amplo espectro da poesía moza e máis actual, recóllese dunha forma non condicionada polo equilibrio estatístico da hipotética relevancia de cada autor, senón pola capacidade comunicativa do poema. De autores como Celso Emilio Ferreiro (nove poemas), Manuel Rivas ou Lupe Gómez aparecen varios textos, mentres que doutros autores incorpórase só un, ata un total de cento oitenta poemas.
Remata a escolma cunha "Visita guiada", onde Fran Alonso incorpora breves liñas de lectura sobre os autores e textos en clave coloquial e suxerente, evitando premeditadamente a lección maxistral.