Conta Xosé Nóvoa, un mozo de dezasete anos, que unha noite apareceu na casa un home buscando a seu pai, Fulxencio da Casanova, recoñecido cazador de lobos, para que fose matar un lobo enorme que estaba facendo moito derrame entre o gando en terras do Incio. Alá foron pai e fillo, levando canda eles o can, Bal.
Chegaron de noite, con neve e sentindo preto a presencia dos lobos. Instaláronse na casa grande do fidalgo don Eduardo Vázquez-Queipo e Lence, con dúas fillas ben fermosas e diferentes (Ana: alta, delgada e inconformista, que tiña a miúdo enfrontamentos co pai e comprendía o afán de ser libre do lobo; e Aurora: loura, pequena, branca de pel, ollos azuis e moi educada) e un neno duns 12 anos. Todos os do lugar coincidían en que o lobo tiña cualidades "humanas": entraba nas casas tal unha persoa, fuxindo a dúas patas; para a veciña Rosa dos Chantos (un anano barbudo con roupa de muller e voz de home, que nas noites de lúa chea se convertía en Roso), un home ou muller gobernaba os lobos; o fidalgo sospeitaba que o lobo entendía a fala humana; o párroco don Laureano Saco levaba balas de cera bendita, as únicas que seica matan o lobishome; e unha vella veciña sabía a historia do lobishome de Foilebar, que atacou a súa propia muller...
Pasaban os días e os lobos seguían facendo das súas: comeron unha burra e o can de Rosa, un lobo negro feriu ao fidalgo cando puxeron unha cabra de cebo no medio do lugar; pai e fillo tiveron un encontro cun lobo negro enorme ao que as balas nada lle fixeron e desapareceu deixando un envurullo con roupas de muller... Vixiados decote por uns ollos de lobo, xa saben que os máis perigosos son dous: un negro e outro branco.
Organizan unha "manga", rodeando o monte con estacas, cordas e dúas liñas de xente facendo ruído para asustar os lobos, que só poden escapar por un "couso" sen saída. Aínda que matan a varios, á volta un lobo grandísimo provoca a desbandada xeral. A seu pai, o lobo negro ponlle a gadoupa no peito e, logo de recriminarlle que matase lobos, marchou, deixando que outros lobos o conducisen por carreiros afastados da xente ata a casa do fidalgo. Xosé refuxiouse nun sequeiro de castañas, onde, agachado co cheiro lobuno de Bal, ao que tivo que matar para que non o delatase, non o localizou un lobo branco que, cando veu o día, camiñou a dúas patas e da súa pelica saíu ¡Aurora! Conseguiu queimarlle o pelello, que se resistía a arder, librándoa así do feitizo: non volvería ser loba. Soubo entón que as dúas irmás eran mulleres-lobas por unha maldición paterna: se querían ser como homes e libres, mellor que fosen lobos. Estando abrazado a Aurora, irrompeu o lobo negro co seu corpazo, pero fíxoo liscar Roso dos Chantos cravándolle unha machada na perna dereita.
De volta na casa do fidalgo, queimou o pelello de Ana, que estaba na cama por terse mancado nun brazo, disque partindo a leña. Pero ela díxolle que tiña pel de loba e volvería ser libre. Meses despois, casado xa con Aurora, veu o lobo negro ao pé da ventá para se despedir. O ocorrido permaneceu como un segredo de familia. De cando en vez a xente falaba de que se vira un lobo da xente en León, no Faro de Chantada...
Esta mesma tarde viuno el no Pousadoiro: era un lobo grande, vello e canso. Por iso Xosé lles revela aos seus netos esta historia do pasado.