Na cidade máis fermosa da foz do Nilo o pobre limpabotas Farruco sofre as diferencias dos deuses da luz e da riqueza. Primeiro un outórgalle o poder de converter en luz todo o que toca e faise rico; logo, o outro tírallo e converte todo en ferruxe, deixando o mundo ás escuras ao darlle a man ao rei dos deuses. Só se desfixo o encantamento ao tocarse os seus propios ollos. O seu chiscar é o que os guías de turismo nos presentan como Faro de Alexandría, que é o propio e triste limpabotas.
"O pallaso parado" é Pomaraso, quen ao dar en quebra o seu circo de remendos houbo de ir ao paro. Disfrutará de subsidio mentres non faga rir a ninguén. Ten así que discorrer chistes pechado na casa e rir só, polo que acaba falando en risos. Deste xeito, na oficina do paro ao falar-rir provocou gargalladas no funcionario e ¡perdeu a paga! Tanto riu que o riso non lle cabía na boca e chegoulle ao corazón. Morreu de riso e o seu enterro non foi triste.
Na "Carta zoolóxica a Ermelinda" o protagonista coñeceu unha xitana en Lisboa e, de volta na súa casa, vaille contar como é pero unha mosca méteselle na máquina e descríbella ben polo miúdo co seu zun-zun petando nas teclas. Logo é un sapo o intruso coautor cun cro-cro xoguetón. Finalmente, meteuse unha pedra, que a penas escribiu "Eu fico aquí. ¡Plof!"
Domingos Freire Freixeiro foi á nova biblioteca parroquial e para levar un libro emprestado só tivo que deixar o nome. Mais ao chegar sen nome á casa non lle abriron nin no bar lle fiaron nin a xente que saudou na rúa lle devolveu o nome. ¡E a biblioteca estaba pechada! Pola tarde, decatouse de que perdera o libro e seguiu sendo "O home que non tiña nome". Emprestoulle un o xitano, Antonio, pero era moi pesado para levar enriba pois estaba feito con dúas rodas, unha antena... Ata que atopou o libro tirado na rúa. Leuno e leu así este conto, desaparecendo ao elevarse logo no ar como un personaxe de fábula.