Diferentes voces narrativas informan ao lector do que lle está a ocorrer a Mario, home duns 60 anos e conserxe nunha escola de publicidad. Cada personaxe centra un capítulo, en diálogo cun interlocutor pasivo.
Comeza Mario explicándolle á muller, Marta, e ao cura da parroquia que un mendigo leva varios días pedíndolle cada vez máis cartos chamándoo polo seu nome, como se o coñecese de sempre. E el non se atreve a negarllos.
Xandra, rapaza de dez anos do mesmo edificio, cóntalle a unha amiga cómo logrou que Mario lle dese calcetíns para o niño da súa gata parideira ameazándoo con dicir que intentou violala. Tamén enganou a súa mai, con finxida inocencia, sacándolle compresas para a gata coma quen que eran para a súa primeira menstruación. Tenlles noxo aos vellos.
O cura dille na igrexa a Marta que sorprendeu varias veces a Mario falando amigablemente cunha rapaza, provocadora e en minisaia, polo que cre que o do mendigo é unha trola.
Un xornalista escoita a petición de Xandra de que invente unha noticia sobre un vello acosador inspirada no seu veciño.
Marta informa a Mariña, a súa única filla, que o psiquiatra lle aconsellou internalo nun sanatorio antes de que o acusen por abusar dunha menor e elas queden por certo sen herdanza, pois todo apunta a que anda cunha mociña.
Desde unha cabina telefónica Xandra convence ao xornalista de que invente a noticia dunha mendiga que aprende o nome da xente no supermercado, utilizándoo logo para que lle dea cartos na rúa. Ameázao con chivarse ao director de que inventou noticias de supostos sucesos.
Mariña cóntalle ao seu home que sabe que o psiquiatra nunca estivera co seu pai, polo que deduce que a súa mai argallou a historia para librarse del. Non vai permitir que o internen nun manicomio.
O mendigo quéixaselle ao compañeiro que o seu provedor fixo, Mario, leva dous días sen aparecer á hora acostumada polo que terán que buscar outro xeito de conseguir cartos sen moito esforzo. Fora compañeiro del na mili, aínda que nunca llo quixo dicir.
A porteira do edificio cóntalle a outra que oficialmente Mario caeu da azotea cando ía orientar a antena para ver ben un partido de futbol. Sospeita que o mendigo o chantaxeaba e que os veciños do cuarto piso non lle falaban por culpa da filla, Xandra. A muller del era, por certo, moi altiva.
Belén cóntalle a unha amiga que Xandra lle dixera que xa conseguira que se matara un home por ela. Supostamente o día que el foi colocar a antena incitouno a tirarse; de feito, desde o suceso, os pais levárona para onda os avós e aínda non volveu para o piso. Fixéralle faenas a Mario na azotea cando quedaba durmido ao sol e os nenos subían xogar, como abrirlle a petrina diante de todos ou deixalo pechado con chave ao relente.
O segundo mendigo cóntalle ao outro que veu onda el un executivo deses que di a prensa que se fan pasar unha fin de semana por pobres para vivir a experiencia da mendicidade, pero a el non o enganou polo que o obrigou navalla en man a que retirase cartos coas tarxetas de crédito. Xa teñen para uns días de hotel. E cando se lles acaben os cartos poden facer como esa mendiga que segundo o periódico entéirase no supermercado dos nomes da xente, que logo aproveita para lles sacar a esmola.
Péchase a novela cunha relación de personaxes e "sombras" que aparecen na historia.