|
O libro ábrese cunha documentada
Introducción sobre o autor de León T. Vivanco e un Limiar de X.L.
Méndez Ferrín sobre a tradición literaria da materia de
Bretaña. Logo, Carlo G. Reigosa analiza en "¡Viva o Rei Artur!" a
importancia literaria da materia artúrica como símbolo da
vinganza bretona fronte á victoria militar dos anglosaxóns.
Seguen logo tres contos. O primeiro, "A tentación de Lanzarote",
presenta a Lanzarote de volta a Caerleón, á corte do Rei Artur,
logo de un ano de aventuras. Lembra no camiño cómo se preparou
para ser un cabaleiro da Táboa Redonda, a boa acollida de Artur e o amor
que inspirou á raíña Xenebra, ao que el lle corresponde,
que provocou a súa fuxida da corte. Recorda cómo un xigante
galés, ao que matou, lle pintou nun pesadelo un malévolo retrato
do rei: tiránico e cruel. Pero Merlín retrátallo como
instaurador da paz, que agarda a Lanzarote admirado pola súa
valentía. Entón vence as súas dúbidas e prosegue
camiño, sentindo a felicidade do regreso. "Amor de Merlín"
presenta o meigo, vello xa, namorado dunha doncela, Nimue. Aínda que non
agarda ser correspondido, reivindica ante Artur o seu dereito a ser un
insensato namorado, despídese del, e vaille contar todos os seus
segredos á doncela, quen entón déixao pechado nun penedo.
Aínda que axiña renuncia aos seus saberes máxicos pois
namórase de Pelleas, un cabaleiro da Táboa Redonda. O meigo Lagoo
descobre que no penedo só quedou atrapado o eco da voz de Merlín,
quen debeu reencarnar en Pelleas. "A morte do Rei Artur (Conforme á
copia de Sir Thomas Mallory"): Artur leva oito meses con milleiros de homes
cercando o castelo de Lanzarote, quen por liberar a Xenebra matara a dous
irmáns de Galván, sobriños do rei. Enteirado que o seu
fillo, Mordred, fixérase coroar rei facendo correr o bulo de que Artur
morrera, e pretende casar con Xenebra, decide volver á corte. Avanza
entre duras batallas contra os partidarios de Mordred, a encarnación do
Mal, ao que se enfronta nun duelo épico e definitivo no que os dous se
matan. Aínda que o corpo de Artur nunca apareceu. Ha volver.
|