Mediante unha escritura que emprega alternadamente os recursos narrativos e líricos das letras das cancións de rock e cun coñecemento de primeira man sobre o mundo dos traficantes de droga e mais do da mocidade das pequenas vilas galegas, Rafael Lema cóntanos, cun fondo de extrema sinceridade, unha historia que ben podería ser auténtica: a de Eva, unha rapaza que da Suíza dos seus pais emigrantes vén pasa-la adolescencia na Costa da Morte. Vai ó instituto e coñece a Yosi primeiro, despois a Sito, pero pese a todo e a todos o mundo acaba limitándose só a dúas cousas, a música e os soños que nos venden, todo o demais é unha realidade estancada e inerte.
Flores negras es la descripción de como las ilusiones de una vida acaban congeladas, olvidadas en el pasado inmediato, inaccesibles definitivamente. Rafael Lema va desarrollando, con el uso inteligente del contrapunto entre pasado y presente, la historia que lleva a una joven que puede ser cualquiera -Eva, el nombre de la primera mujer- a un final desesperanzado y trágico. Pespunteando la narración con las canciones que arropan y dan sentido a esa vida tan provisional y que tiene tan poco a donde agarrarse, el autor define un personaje y una situación que nos da a contraluz de una Navidad de nieve que supuestamente debería traer alguna promesa de cambio.
Flores negras é daquela a novela dunha realidade que está aí, ó carón mesmiño de nós. Nin a disfraza nin pretende agachala, todo o contrario, amósanola tal como o seu autor a ve: espida e fría pero cunha ollada en absoluto carente do alento desa literatura que ten como meta -e non é pouco- ser auténtica, veraz, que non quere traficar con ilusións.Flores negras
(información editorial)