Nunha sorte de diario, conta unha rapaza de quince anos as súa vacacions de verán nun campamento parroquial en Sanabria. Foi unha imposición do pai anticuado e machista, que non quixo deixala ir a outro campamento onda o mar, ao que acudiron os seus amigos. A opresión paterna manífestase tamén no control da mai e mesmo da avoa da protagonista.
Aínda que estivo en contacto coa natureza e fixo novas amizades, as poucas posibilidades de pasatempo do lugar ou a dor solidaria ante a explotación dunha mísera familia portuguesa pintan as vacacións de verán dun claro ton gris.
Menos mal que á volta o seu gran amigo Carlos seguirá a escribirlle poemas, identificado coa súa tristeza.