Narra un médico a experiencia terrible dun paciente agoniante que conseguiu salvar dunha posesión exorcizándoo.
Todo comezou cando unha noite o viñeron buscar para que fose atender o dono dun pazo, un médico moribundo, que escribiu a súa experiencia terrible nun texto que el vai lendo camiño do pazo. Conta nel que un día bateu cunha capela embruxada á que ninguén ousa achegarse. Nela enterrara un bisavó a muller que trouxera das Américas e tiña sona de bruxa: á súa morte, pasou a ser a Estadea, que conquistaba os mozos coa súa beleza para que a acompañasen cos demais defuntos na procesión da Compaña. Enterrada na capela familiar, que logo foi trancada para intentar liberarse da maldición, descubriuna el como unha muller de corpo fermoso e logo cadáver podrecido á fronte da procesión dos mortos coa cruz na man. E volveu visitala. E volverá porque sente que o posúe e a Estadea levaralle o seu espírito mentres o corpo lle murchará até morrer. Cando chega onda o doente, o médico chama o cura e libérano cun exorcismo que fai fuxir voando o cadáver dunha muller espida, seguida de trasnos. E liberan, tamén, a capela da posesión do mal.
Preséntase, así, a tradición da Santa Compaña, un dos referentes ancestrais da cultura popular galega.