 |
Logo dunha
reflexión inicial do autor sobre o gusto pola narración oral, que
inclúe o recoñecemento a seu pai como gran contador de historias,
reúnense catro historias de medo co desexo de que o lector sexa
tamén dono do seu propio medo e as faga súas, para contalas
tamén, a xeito de transmisor oral, continuando o fío da
literatura tradicional popular. O espello do viaxeiro: Un home volve
á casa familiar logo de 7 anos, para facerse cargo da herdanza dos seus
pais mortos. Perdido na noite, vai dar a unha ferraría, onde só
está o dono, que é fisicamente igual a el salvo que non ten a
pálpebra do ollo esquerdo. Beben, acaban pelexando e o ferreiro
féreo nun ollo: xa son iguais. Mátao o viaxeiro e ao día
seguinte regresan a muller e o fillo, que o toman polo ferreiro
auténtico. Eis a súa condena: ocupar o lugar do morto. O
fornadas: Tres das víctimas dunha vella moi ruín decidiron
darlle un escarmento e acabaron matándoa a golpes. Cando foron queimar o
seu corpo a un forno abandonado, nun momento dado incorporóuse,
anunciando que se vingaría do que lle dara co pau na fronte, o Teixo.
Liscaron asustados. Prenderon e condenaron ao Teixo, a quen a xente alcumou o
Fornadas. Ao saír da cadea tornou solitario e moi raro. Un día
contoulle ao narrador que se lle aparecía a vella e mesmo lle
metía a man dentro do estómago, sacábaa ensanguentada e
comía algo, dicíndolle que o agardaba no inferno. Aínda
que por fóra non tiña marca ningunha. Cando apareceu morto,
segundo o médico estaba baleiro por dentro. A loba: Silvestre
levou a moza á Coruña para desfacer o fillo que el axudara a
facer. E logo casou con outra. O día da voda, a primeira moza foille
dicir que lle debía un fillo. Logo, enforcouse, converténdose na
xefa dunha manda de lobos terribles, que os homes non daban matado. Un
día dunha batida rouboulle o filliño de Silvestre á
muller. Silvestre deu coa loba nunha palleira e, sen saber que tiña o
bebé con ela, prendeulle lume. Mais cando soubo que estaba dentro o seu
fillo, entrou el tamén, morrendo os tres queimados. O
cumpremortes: A un home só chegoulle un día unha carta de
"felicitación" pois ese día había morrer. Buscando evitar
que se cumprise a súa morte, escapou para outra vila ou para a cidade,
sen deixar rastro, pero seguíanlle chegando cada ano senllas cartas
(cada vez máis curtas). Vivía pendente do que sería o seu
último día do seu último ano segundo as cartas e non
paraba en pousada nin sitio ningún para non ser localizado. Ata que un
deses días do seu "cumpremortes", pasadas as doce da noite
achegóuselle a muller "da gadaña", que lle dixo que librara dela
por atreverse a non resignarse ao destino que lle viña escrito e ser
quen de cambiar de vida... Aínda que agora que non se cumpriu o
anunciado non sabe qué facer da súa vida. |