Logo dunha reflexión inicial do autor sobre o gusto pola narración oral, que inclúe o recoñecemento a seu pai como gran contador de historias, reúnense catro historias de medo co desexo de que o lector sexa tamén dono do seu propio medo e as faga súas, para contalas tamén, a xeito de transmisor oral, continuando o fío da literatura tradicional popular.
O espello do viaxeiro: Un home volve á casa familiar logo de 7 anos, para facerse cargo da herdanza dos seus pais mortos. Perdido na noite, vai dar a unha ferraría, onde só está o dono, que é fisicamente igual a el salvo que non ten a pálpebra do ollo esquerdo. Beben, acaban pelexando e o ferreiro féreo nun ollo: xa son iguais. Mátao o viaxeiro e ao día seguinte regresan a muller e o fillo, que o toman polo ferreiro auténtico. Eis a súa condena: ocupar o lugar do morto.
O fornadas: Tres das víctimas dunha vella moi ruín decidiron darlle un escarmento e acabaron matándoa a golpes. Cando foron queimar o seu corpo a un forno abandonado, nun momento dado incorporóuse, anunciando que se vingaría do que lle dara co pau na fronte, o Teixo. Liscaron asustados. Prenderon e condenaron ao Teixo, a quen a xente alcumou o Fornadas. Ao saír da cadea tornou solitario e moi raro. Un día contoulle ao narrador que se lle aparecía a vella e mesmo lle metía a man dentro do estómago, sacábaa ensanguentada e comía algo, dicíndolle que o agardaba no inferno. Aínda que por fóra non tiña marca ningunha. Cando apareceu morto, segundo o médico estaba baleiro por dentro.
A loba: Silvestre levou a moza á Coruña para desfacer o fillo que el axudara a facer. E logo casou con outra. O día da voda, a primeira moza foille dicir que lle debía un fillo. Logo, enforcouse, converténdose na xefa dunha manda de lobos terribles, que os homes non daban matado. Un día dunha batida rouboulle o filliño de Silvestre á muller. Silvestre deu coa loba nunha palleira e, sen saber que tiña o bebé con ela, prendeulle lume. Mais cando soubo que estaba dentro o seu fillo, entrou el tamén, morrendo os tres queimados.
O cumpremortes: A un home só chegoulle un día unha carta de "felicitación" pois ese día había morrer. Buscando evitar que se cumprise a súa morte, escapou para outra vila ou para a cidade, sen deixar rastro, pero seguíanlle chegando cada ano senllas cartas (cada vez máis curtas). Vivía pendente do que sería o seu último día do seu último ano segundo as cartas e non paraba en pousada nin sitio ningún para non ser localizado. Ata que un deses días do seu "cumpremortes", pasadas as doce da noite achegóuselle a muller "da gadaña", que lle dixo que librara dela por atreverse a non resignarse ao destino que lle viña escrito e ser quen de cambiar de vida... Aínda que agora que non se cumpriu o anunciado non sabe qué facer da súa vida.