O derradeiro día do curso todos os rapaces de Badalán, que por certo len moito e escriben moi ben, celebran cunha gran festa o comezo das vacacións. Este ano hai unha actividade especial, en recoñecemento ao seu proveitoso traballo escolar: unha carreira de caracois cun interesante premio, unha viaxe a Illa Redonda para o gañador e un acompañante. Dores, nena aplicada e con ambiente familiar culto e agradable, atopa un bo caracol, técelle un chaquetiño vermello e consegue gañar nunha emocionante carreira.
Gracias á avoa, narradora de contos con grande éxito, sabe algo máis de Illa Redonda. Segundo o libro dos contos, construíuna para os nenos o xigante Guilfrei cun compás, aínda que ten un defecto: unha furada enorme no medio. Intentouno de varios modos, pero só a deu tapado cando deixou unha landra, da que medrou un carballo no que cantaba unha cotovía.
Alá foron Dores e a avoa. A capital, Setetén, tiña sete torres, sete casas e sete nenos, que se levaban un ano entre si desde o maior, que ten sete anos, claro. Os habitantes fixéronlles unha recepción oficial co alcalde á fronte. Como nunca oíran un conto, a avoa contoulles o de Guilfrei, o xigante constructor. Cumpría unha oitava torre para a estadía delas, polo que empezou o arquitecto a deseñar os planos, pero todos lle saían misteriosamente desmesurados. Dores, mentres, pasábao ben cos rapaces. Un día atopou unha landra caida do carballo ao pousar nel a cotovía. Resultou ser unha caixa cunha mensaxe que, descifrada, conduciunos á praia onde unha serea foi buscar o canso xigante, a quen lle ofreceron construírlle unha torre, a oitava. E el aceptou.
Dores sentiuse feliz. Maxinaba o que pensarían os seus compañeiros de clase cando llelo contase. Non llo crerían. Porque eran uns incrédulos.