Conta o narrador de cando, sendo el neno, en días como aquel de frío e néboa viñan buscar a seu pai médico para que fose atender algún enfermo grave na Illa de Ons. El agardábao debruzado na ventá e non daba durmido ata que volvía. Eran noites boas para a pesca do polbo.
Delfina, a criada da casa, contáralle que os había grandes, capaces de envorcar unha dorna, como a do Capitán Lobo Negro, a quen un polbo de varios metros afundiu a embarcación. O mariñeiro apareceu tres semanas despois cunha mazadura negra arredor do pescozo salferido de puntiños brancos, como un colar.
Unha vez, indo pescar á Illa con Nicolás, foi testemuña única doutro caso: un polbo enorme, como unhas dez vacas, levou o home agarrado pola cintura para o fondo do mar cando se botou á auga intentando izalo ata o barco. Co seu tentáculo musculoso, axitábao como unha bandeira. O velorio fora moi triste, sen o corpo do morto, ata que Delfina lle contou á viúva que Nicolás se despedira coa man, mandáralle saúdos para a muller e os fillos e despois marchara sorrindo, asubiando. El sabía que non fora así, pero non se atrevera a levarlle a contra. Entón a muller levantou o velorio, contando que o home había volver. Concluíu con Delfina que marchara para a festa de San Roque da Pobra, onde tocaba a Lira de Ribadavia, que lle gustaba moito, levado polo xastre de Agüeiros, que xa outras veces se vestira de polbo xigante.
Na casa, Delfina, que cría a súa propia versión, fíxoo rezar durante meses polo desaparecido, convencida logo de que marchara de troula polos mares de China co xastre. E enfadábase se el, como seu pai, que sostiña que Nicolás morrera afogado, dubidaba das súas palabras. Anos despois, volvera Nicolás. Delfina sempre se negou a dar creto aos que dicían que viña de Buenos Aires e embarcara en Vigo.
Estes recordos véñenlle á memoria de volta na casa familiar, cos pais mortos xa hai anos e Delfina, velliña medio cega, que lembra cando o polbo o levara como un estandarte. El acláralle que levara a Nicolás. O vento brúa na noite e Delfina reza na cama un nosopai polo xastre de Agüeiros por se anda polo mar camiño dalgún puterío. E mándalle rezar a el tamén pois seica un polbo horrible estáo agardando no camiño da Illa, e desta vez non é o xastre. O cariño daquela muller obrigárao outra vez a poñer os pés na terra: por suposto, non iría á Illa.