Unha noite de invernía alguén comentou na taberna que non entendía cómo en noites así as illas non marchaban mar adiante. O Visito, bebedor solitario que dixo coñecer unha, ofreceuse a contarlle na súa casa a historia dun home que tivo o mar dentro da cabeza.
Contou dun rei sabio e xusto, Gaoth, a quen lle agoiraran ao nacer que o seu único perigo viría do mar, polo que mandou erguer unha torre na beiramar para vixialo. Unha noite descubriu unha enorme illa, á que ningún barco se podía achegar pois as ondas que a cercaban impedían o desembarco. O sabio Fedhas descifrou nun vello libro que un antepasado de Gaoth, o rei Nair, desapareceu andando cara ao mar buscando conquistar unha illa onde a alma de seu pai estaba confinada e sen poder descansar definitivamente. Debía ser esta mesma illa, na que estarían retidas as almas deses antepasados. Foi Gaoth a ela: un camiño no mar conduciulle a barca... Neste punto, como estaba a amencer, parou o conto o Visito.
No anoitecer seguinte, continuou: Gaoth frecuentou a illa, fermosa e virxe, para recrearse na beleza do lugar. Só para el o mar estaba calmo. Certo día descubriu, agachado no manto de sombra que o tornaba invisible, a muller máis fermosa que nunca vira. Era unha habitante do mar que subira a terra canda a illa, como condena por unha grave falta. Cada día, ela contáballe as súas historias, que el lle refería a Fedhas pola noite para que llas interpretase. De tanta visita á illa, o rei acabou enfermando. Cando pretendeu volver, faltaba a súa lancha. Foi no bote dun mariñeiro e descubriuna no areal. Nesta altura da narración, Visito quedou durmido: estaba amencendo.
Rematou na noite terceira: o rei sorprendeu a moza falando co seu fillo, o príncipe Ailfein, e facéndolle riscos no peito, como contándolle algunha parte das historias que a el lle negara. Furioso, regresou ao reino e ordenou que o prendesen en canto regresase. Cando tal fixeron, trouxo a rapaza durmida, recluíndoa nun sitio secreto vixiada por unha anciá. Entón un vento inmenso devastou a illa, afundíndoa. Só daquela o mar ficou calmo. Pero o rei notou que o tiña todo dentro de si: o mar bruáballe na súa cabeza. Fedhas soubo que a moza era Aileoin, que significa illa, e que lonxe do mar morría. Mandouna traer o rei para confinala no castelo do norte, na beiramar, mais xa esmorecera. O fillo confesoulle que a visitaba mentres o pai estaba enfermo porque lle contara que nada había pasar mentres permanecesen na illa. Cando a volveu ver, o fillo deixou de alentar. E un estrondo levou o cantil co castelo do norte. Nel ían os dous mozos namorados.
Fora o mar que saíra de Gaoth, quen xacía morto. Porque ningún castigo merece ser eterno e ningunha culpa é imperdoable. A illa aínda vaga polo mar, máis só poden vela algúns escollidos...