Narra en segunda persoa Tonecho, un rapaz nacido na cidade que que ten que trasladarse a Rebordechao, unha pequena aldea perdida na montaña de Ourense, para vivir cos avós unha nova vida sen os pais. Entre a experiencia da natureza agreste e o contacto cos escasos veciños decorre o día a día no que se sorprende aprendendo a vida do campo. Asiste á escola unitaria con Kevin, un rapaz gordecho dous meses máis novo ca el. Os dous están namorados de Sabela, a mestra, polo que a súa desilusión é grande cando lles di que ten mozo dende hai anos.
A tranquilidade colectiva apenas se ve alterada por pequenos acontecementos como unha atípica xornada electoral presidida pola avoa, nun local ruinoso. Teñen que botar todo o día, por culpa do Remixio, que se negou a ir votar cando todos os demais xa cumpriran.
E a tranquilidade de Tonecho altérase o día que descobre un misterioso cuarto con manchas de sangue na casa dos carros. Segundo Kevin, nela viviu o Home do Unto, mais segundo o avó habitáraa hai máis dun século un moinante forasteiro, un asasino que matara unha ducia de mulleres e nenos, que logo levaba ao monte e cortaba en anacos para que os comesen os lobos. Aínda que a avoa enfadouse ao saber que o avó lle contaba a terrorífica historia, el soubo tamén pola mestra que era moi guapo e por iso enganaba á xente, que o coñecía como o Home Lobo de Allariz. O seu medo aumentou cando visitando de novo a casa por pouco lle cae enriba o teito de madeira. O cuarto xa non tiña sangue, que debía ter limpado o avó. Mesmo o Portugués lle negou a súa existencia. Finalmente, o avó contoulle que o Home do Unto era moi pequeno, un furrigañas, do que se dicían que lle sacaba a graxa á xente, o unto, para facer xabrón que logo vendía nunha droguería. Eran contos da xente na noite para que os nenos aprendesen e non fosen sós por aí adiante.
Mais si que era real o lobo que viu cando ía de paseo co can Langrán, que liscou ante a visión da fera. Tamén el botou a correr. Viu lobos enormes polo camiño e mais un home grandísimo que o perseguía. Acordou no hospital: como estaba comendo un bocadillo, ao ver o lobo caéralle ao chan e ao recollelo debía levar pequenos cogomelos tóxicos que lle provocaron alucinacións. Cando se puxo ben, foi ver o lobo co avó e o Portugués, dispostos a matalo. Como era unha loba que acababa de parir tres lobiños, el pediulles que non a matasen.