Conta Carlos Filgueira Capelo, nado hai nove anos en Lires (Cee), a quen chaman Poti (polos potiños dos bebés) porque é gordo, que seus pais están en Suíza. Xúntase con eles nas vacacións de verán e Nadal, alá ou aquí. Vive coa avoa viúva, que ten problemas para dicir ben algunhas palabras. A el chámalle Calros. Cando fai algo mal ameázao con contárllelo aos pais cando veñan. Pero non veñen. E el non o entende, como tantas cousas dos adultos. Ademais, os compañeiros ás veces rinse del. Por iso está triste.
Atopa na rúa un can pequeno e branco perdido, que leva para a casa. Decide chamarlle Chusquiño. É o seu novo compañeiro. Un día viñeron reclamalo os donos, unha muller da Coruña co seu fillo, pero deixaron que seguise con Carlos ao coñecer a súa situación familiar. Como o seu primeiro nome fora Nei, pasa a ser Nei Chusco. É dos dous rapaces, que se fan bos amigos.
A avoa adoita mandar comida da terra para os pais por un camioneiro veciño que pasa por Suíza. Un día Carlos agáchase no camión arelando ir onda os pais. Ninguén sabe ónde está, ata que o descobre a policía na fronteira francesa.
Hai seis anos disto. Agora vive cos seus pais e a avoa en Lires; ten unha irmá de tres anos. Seu pai traballa de albanel e a súa mai montou unha cafetería. El xa vai non instituto e non ten aqueles problemas de neno. Aínda ten, tamén, o can.