Fran, rapaz de trece anos, escríbelle cartas a Iván, amigo morto en accidente hai cinco anos a quen bota de menos. Soñou con el e agora sente a súa presencia a cada minuto. Nas cartas, que deixa agachadas na parede torta da Carballeira do Agro, o territorio común dos xogos cando Iván vivía, coa esperanza de que o amigo as poida ler, cóntalle o que lle está a pasar.
Escríbelle sobre a vida no colexio, sobre a incerteza de estar no último curso de 8º de E.X.B. e a dúbida de incorporarse a ESO ou a BUP; sobre os profesores, cada un coas súas rarezas pero en xeral receptivos á problemática dos alumnos; sobre a fantástica excursión de fin de curso a Port Aventura; e, claro, sobre a relación coa compañeira Helena, que lle gusta e á que lle envía un poema, que ela contesta cunha carta citándoo na biblioteca. Bo alumno, sen problemas de suspensos no curso, é tamén un bo lector de novelas que tratan desde unha perspectiva realista os problemas da adolescencia, polo que non tarda en escribir pequenos textos literarios.
Pero a súa principal preocupación é a enfermidade nerviosa da mai, que bebe demasiado, discute co pai e depende dos somníferos para durmir. Fran sente que ela xa non se interesa por el, polo que cando a mai se intenta suicidar con tranquilizantes, el córtase as veas, deixando unha carta medio escrita para o amigo morto pedíndolle axuda. Afortunadamente, vanse recuperando no hospital, pois polas noites Iván aparecéselle a Fran e axúdalle a recuperar a paz e a confianza perdidas.