 |
Nun tempo remoto o mar
declaroulle a guerra á terra ata deixarlle só unha pequena illa
abandonada nun océano de tebras, Norocai. Gobernada polo rei
Cordón, que tiña dous fillos xemelgos, Abdón e
Ordón, á súa morte ordenou que herdasen cadansúa
metade do reino, mais a mai argallou para que lle tocase a parte do Leste,
máis ruín, a Ordón e a Oeste, máis rica, ao seu
preferido, Abdón, quen temendo a vinganza do seu irmán levantou
un valado de madeira para separar fisicamente os dous reinos.
Quince anos
despois do reparto desigual, grazas ao Gran Mago e ás beberaxes que este
lle dá á raíña, Abdón consegue ter
descendencia. Mais como é unha rapaza, monta en ira. Entón o mago
anúncialle que terá tamén un fillo varón e marcha
indignado. E nácelle un herdeiro, si, que non deixa de tremer, polo
teñen que cortar árbores para que non pase frío. E como
cada dez meses nace outro, pasados dez anos ten once fillos pero ningunha
árbore, usadas todas para manter quentes os rapaces. Intentan
solucionalo cando a princesa descobre un día na abandonada biblioteca o
libro de Merlo, o Explorador Real, que fala da existencia de Finirius,
máis alá do pantano de Brumaria. Para confirmar a súa
existencia, e saber se ten árbores, manda Abdón unha
expedición a Brumaria e tamén un espía, Mínimus, ao
reino do Leste, do que xa non o separa ningún valado pois a xente
desfixera o que había para aproveitarlle a leña. Aprésano
os soldados de Ordón, que vive nun pazo subterráneo comunicado
por túneles e sen problemas de lume grazas a unha substancia escura que
arde nuns caldeiros e dá luz. Regresa Mínimus coa princesa,
Admira, que leva un proxecto para quentar a Real Casa sen utilizar madeira,
só co líquido do lago, que vale o seu peso en ouro, coa
condición de que o rei pida perdón publicamente ao seu
irmán por traizoalo no reparto.
Mentres, Caula, co obxectivo de
desfacer o feitizo do mago, chega ao lago Brumaria, un pantano pútrido
con brétema que lle axuda a atravesar un rapaz, Cepillo, que a conduce
ata un bosque fermoso, onde atopan o Mago, que lle conta que o tremor dos
irmáns fora unha mala herdanza dun tataravó e que a auga do
pantano das Augas Tenebrosas é salgada porque é o mar, no que ela
se baña e pesca, aínda sabendo que é perigoso: quere
descubrir a verdade por si mesma. Á volta, os irmáns xa non
tremen desde que coñecen a curmá, que vai casar con un deles,
reunificando así os dous reinos. Mesmo Ordón lles fai unha visita
reconciliatoria.
Entón, a princesa decide embarcar nunha nave, que
ninguén botaba a navegar, rumbo a Finirius. |
