Ábrese esta peza de teatro cunha nota histórico-lendaria sobre Berenguela, esposa de Afonso VII rei de Galicia, León e Castela quen, segundo a lenda, todas as noites do 24 de xullo, mentres a xente mira no Obradoiro os fogos do Apóstolo, sae do seu sepulcro na Catedral de Santiago e percorre libremente a cidade outorgando en dote a todas as mulleres que atopa a mítica beleza pola que sempre foi loada. Aclárase logo que a farsa non pretende ser fiel á historia nin ás lendas das que parte, aínda que beba dunha e doutras, de tal modo que as súas dúas últimas partes están baseadas na fantasía e no soño. A seguir, preséntanse os once personaxes, caracterizados física e psicolóxicamente.
Componse de tres actos, enmarcados nun acto prólogo, un entreacto e mais un acto epílogo. Estes tres sitúanse nun tempo presente, en torno a un Vello das Pombas, de quen se burlan unhas rapazas, pero non Comba. A ela cóntalle a historia da raíña Berenguela, a muller máis fermosa, que pasea a súa beleza cada 24 de xullo á busca se cadra do home que tanto amou por un poema. Aínda que unha pega inimiga das pombas pretende asustalos co seu grallar.
O primeiro acto presenta ao Xograr Reinaldos confesándolle ao seu Cabalo Sinforoso que está namorado de Berenguela desde que a viu na voda real. Diríxese á Vila do Rei, onde se van celebrar unhas xustas, organizadas polo monarca á volta da vitoriosa guerra. Unha doncela opina que ben podería dedicarlle o rei o seu tempo a Berenguela, pechada na torre. Censuran esta actitude dúas damas, que tamén critican a morta raíña Urraca, usureira como una pega que as vén insultar.
No segundo, El-Rei Afonso goza das xustas e a boa comida na compaña do fachendoso Arcebispo Xelmírez, preocupado polo seu poder. Berenguela négase a saír da torre, segundo informa a súa doncela, polo que dúas damas intentan conseguer a chave coa trapela de enviarlle melindres de Melide. Á torre vaille levar un poema de Reinaldo a pomba Rula, mais unha pega impídello.
O terceiro acto presenta a Berenguela feliz co poema de amor que cada noite lle trae unha pomba en nome de Reinaldos, a quen ela non coñece. Até que a mata unha pega, que resulta ser a envexosa dona Urraca, que acusa de usupadora á raíña e provoca que caia ao chan cando se bota a voar coas ás inventadas para ela por Frei Odranoel. Entón, o Xograr Reinaldos láiase da morte da amada e emprende camiño a Compostela, onde a van enterrar e reaparecerá cada 24 de xullo.