Dríar, un rapaz que vive no ano 5045, observa con abraio na pantalla do ordenador os costumes bárbaros daqueles selvaxes que conquistaron a lúa, con bichos noxentos como as moscas e o seu alimentarse de animais monstruosos como os coellos en vez de comida de concentrados. Aínda que lle chama a atención no vídeo a felicidade dun rapaz, tamén de doce anos coma el, cun can.
Moncho, en 1985, no seu colexio, na aula de Ciencias Naturais, cando falan de animais non pode deixar de referirse ao seu can, Lis, tan bo e xoguetón.
Dríar non entende cómo se pode ser feliz tendo un can, mais o profesor-ordenador explícalle que ese sentimento xa non ten razón de ser pois están na sociedade perfecta do home satisfeito que non debe pensar por si mesmo. Pero el énchese de dúbidas e recorda o seu avó temporólogo, que viaxou no tempo ata que desapareceu. Antes, aconselláralle que loitara por ser el mesmo e recuperase a imaxinación.
Moncho non pode estudiar para o control do colexio, pois comeza a ter febre e ten que operar as amígdalas.
Dríar descobre fascinado na factoría de cultivos hidropónicos o sabor da mazá. Sente que lle gustaría viaxar ao tempo do rapaz do can e soña, polo que comeza a ser tratado polo psicólogo. Desexa vestir roupas de cores (e non uniforme gris), ter un amigo e vivir nun bosque. Sabendo que van intentar alterar a súa vontade, nunha visita ao centro de temporoloxía escapa do profesor-robot e métese nunha nave.
A súa viaxe no tempo tráeno á aldea dos avós de Moncho, a quen axuda cando o avó queda entalado por un carro. Desde entón son amigos inseparables. Tanto que os pais deste deciden adoptalo legalmente como fillo.