|
Todo empeza, neste "conto de fadas sen fadas",
cando Antonia, a mociña costureira, descobre un día na varanda da
ventá un merlo de ferro, coas plumas feitas de reflexos de lúa
nova e as ás de flocos de nubes altas da treboada. Co pór do sol
liscou voando e volveu durante sete días; o sétimo trouxo no
peteiro unha póla de sen-ninguén, esa planta que medra soa, lonxe
das outras. Entón a costureira entendeu a súa soidade (pois non
existe outro igual no mundo) e decidiu facerlle unha compañeira, unha
merla de trapo con retallos de luz parda de anoitecida; con fíos de
luar, coseulle melodías que ela ía cantando; de corazón,
púxolle un botón de nácara. Logo, marcharon os dous
voando.
Antonia tiña sona de costureira fantástica. Como se
despistaba nos seus ensoños, incorporaba marabillas na roupa que
cosía. Así, fixo unha blusa amarela para a filla do reloxeiro
cuns botóns talmente con forma de reloxo que dicían a hora e
deixaban soar chíos de merlo, que ela lles cosera con fíos de
raiola de lúa.
Tamén puido ler no libro "Historias de
ningures" -con todas as páxinas en branco pois nelas gardara a
póla de sen-ninguén-, a historia dun rei tirano obsesionado polas
engurras que mostraban o paso do tempo e incapaz de soñar. Cando unha
vella feiticeira lle botou a sorte do paxariño, que nun rolete de papel
lle anunciou que podería soñar se conseguía a herba de
sen-ninguén, trouxéronlla á súa xanela o merlo
negro e a merla parda. Esa noite soñou. E acordou alegre, falando en
ripios e considerado cos súbditos.
A ela mesma, aos dez ou doce
anos, aparecéranselle tres paxaros unha vez que quedara durmida estando
coas vacas, que volveron soas para a casa pois xa se botaba a noite. Os paxaros
guiárona onda un carballo, no que lle escribiron co peteiro
cadansúa fermosa historia, que ela soubo ler sen ter ido á
escola, ata que a atoparon os pais.
Como soubo ler, poucos anos despois, a
linguaxe enigmática do cura esconxurador chamado polos veciños
dunha parroquia que non podían rematar a malla porque un nubeiro
lugrumante traíalles a treboada. Coa axuda de Antonia, a única
que lle entendeu as súas palabras ao revés, o cura meteu o
nubeiro dentro dun bocoi. Era un ser moi pequeno, que quedou a vivir cos
humanos, a quen ela lle puxo como nome Benvido das Mallas.
Tamén foi
benvido un ferreiro novo, mozo guapo e alto que lle foi encargar unha chaqueta
de faena con música incorporada que o acompañase na forxa mentres
traballaba. Fíxolla, e ademais coseulle dentro do peto que cadra enriba
do corazón outro peto pequeniño no que meteu un bico secreto e
morno. El agasallouna cunhas tesoiras de coser e descoser. E nesas apareceron a
merla de trapo na varanda e o merlo de ferro, que traía o ferreiro.
Ensinaron os merlos os seus tres merliños e liscaron, deixando
sós os dous mozos namorados. |
