En capítulos que alternan co narrador en terceira persoa, conta Khoedi (cuxo nome significa lúa en wolof), unha rapaza senegalesa de dez anos, a súa alegría por atopar a lúa no ceo, logo de días de nubes. É a mesma que deixou no seu país uns días antes de virse para Vigo coa irmá Naima e a súa nai, para reunirse co pai, que levaba anos traballando e por fin puido traelas onda el. A lúa é o camiño que a leva á súa inesquecible terra. E a súa confidente, a falta da avoa Mamá Feriane, que lle contaba historias tradicionais e a afeccionou a contalas e mesmo discorrelas.
Lembra así, entre a nostalxia que non a deixa durmir, como a avoa lle contaba na terraza, á luz das estrelas e fumando en pipa, a historia do Apañador de Almas, que viña buscar a folla que caía da árbore e levábaa antes de que chegase ao chan, pois as vidas son como follas levadas polo vento, e por iso as almas nunca morren; a das cores, que naceron porque un deus mandoulle a unha serpe quilométrica que as esparexese polo mundo; ou a das linguas, que existen porque a Serpe das Palabras foi soltando palabras polo mundo nun idioma diferente. Da mesma maneira, ela cóntalle historias que inventa á súa irmá, pequena, para que pegue no sono: a do Príncipe das Estrelas, fillo do rei que se namorou dunha estrela, que desexa atopar a Naima; ou a da Melaza dos Fantasmas, na que se meteu un neno perseguindo unha bolboreta e perdeu a alma.
Ao longo de tres meses, dende mediados de xuño a mediados de setembro, ata o primeiro día na nova escola, e seguindo as fases da lúa, a rapaza rememora o pasado, cando o pai tivo que emigrar acusado dun roubo que non cometera, escoita as duras condicións da viaxe do pai (nunha pateira na que morreron a metade) e da súa chegada a Vigo (onde lle deu traballo un home a quen axudou en Madrid cando se encontraba mal) e explora o mundo novo: o piso, a zona do Berbés na que vive... E fai novas amizades, dende a estudosa universitaria Mareime, que está investigando sobre a vida dos inmigrantes, a Beidu, outra senegalesa, e as súas amigas, todas elas de diferentes partes do mundo, aínda que non falta unha nada en Vigo. E tamén viaxa co atlas, percorrendo co seu dedo os países.
Ata que chega o día de ir ao colexio, circunstancia que a ten moi nervosa. Mais o primeiro día non é tan duro como imaxinaba, pois mesmo, animada pola mestra, conta o relato "O príncipe da Lúa": dos sete fillos do rei, de sete mulleres, só un naceu coa lúa chea no peito; unha delas, envexosa, mandou que o matasen e así foi ela a raíña, mais sobreviviu protexido polos animais ata que un día o rei o descubriu e recuperouno como fillo, e a súa nai como raíña. Ao rematar, toda a clase aplaudiu.
Entón aprende que quizá, como o príncipe da Lúa, acabará superando as dificultades e atopando o seu camiño. E, como o baobad, nas temporadas de chuvias acumulará auga para resistir as sequías máis longas ata volver florecer cando as chuvias regresen.Porque se cadra o seu destino sexa inventar historias e contárllelas aos demais no único país que importa de verdade, o que acabamos construíndo coas persoas que queremos E aínda que chegue a sentir que as novas rúas tamén son súas, nunca esquecerá as de Senegal, porque sempre atopará a Lúa de Senegal aló enriba.
A edición incorpora tamén un vocabulario de wolof e mais senllas entrevistas co autor e a ilustradora.