Tono, de 14 anos, fai memoria do curso que rematou, marcado por dous centros de atención: o coñecemento dun novo amigo, o can vagabundo Leonardo, e os acontecementos deste último curso na escola, o 8º de E.X.B. Aínda que alternan os capítulos dirixidos ao can, en 2ª persoa narrativa, e os que se desenvolven na escola e na casa, ofréceselle a posibilidade ao lector de facer unha lectura distinta, seguindo unha orde da narración diferente á marcada pola sucesión dos capítulos.
Leonardo é o seu grande amigo, que non fala pero que o entende. Atopouno na rúa, compartindo con el a merenda, e a súa falta de pedigree provoca que non llo admitan na casa. O seu carácter afable e nada desconfiado seguramente foi a razón pola que un día apareceu desmellorado a consecuencia dunha malleira cruel e acabou morrendo.
As pequenas bromas, as relacións cos compañeiros e a preparación da festa de fin de curso marcan o paso dos días. Pero a intromisión na aula da rata Prisca, que criou oito ratiños que eles adoptaron ata que a mestra de matemáticas os descubriu e decidiu suspendelos a todos ata setembro e non darlles máis clases, altera a boa marcha do curso. E, sobre todo, a instalación dunha corda para desde a aula abrirlle á cisterna do váter, situada no tellado, a unha veciña, desborda os acontecementos e causa inquietude polas consecuencias no seu futuro. A veciña, que os tratou de "fontaneiros", presentou unha denuncia xudicial, que só retirou cando o pai de Tono se comprometeu a instalarlle unha porta de seguridade gratis.
Ao final, a impresión pola morte da mestra, que se uniu á desaparición de Leonardo, deixa en Tono unha fonda sensación de tristeza. .