Ramón Lamote, profesor de chairego e debuxante de soños, é certamente un personaxe fóra do común; enfronte, o Rexedor da Cidade é un personaxe común, que busca o recoñecemento dos veciños para a súa propia gloria. O primeiro sabe e cala: é o único que se enteira da próxima chegada, seiscentos anos despois, do Reparante, un animal pequeno como un can e con forma de dragón, que o fai destinatario dos seus segredos, que Lamote nunca desvelará. O Rexedor, mentres, fachendea coa primicia da aparición.
Lamote engaiola coa súa charla nunha asociación de mulleres finas sobre o "entomodelfo", animal doméstico inventado por el. Pero é unha nena a que ao remate lle ensina o seu "entomodelfo": o máis fermoso do mundo.
As sorpresas dos días non o abouxan: cando aparece un tubo que corta o paso na beirarrúa, todos, grandes e maiores, acaban pasando por el. Pero cando o Rexedor se dispón a inauguralo, desaparece tan misteriosamente como apareceu.
Tamén é testemuña dos soños alleos: el sabe que na estación hai un home que sobe e baixa aos trens, como se fose un eterno viaxeiro.
E acaba debuxando os soños de todos coa súa convocatoria dunha carreira internacional de nubes (que o Rexedor se atribuíu tamén, claro está) que ten como premio "marmolubios", sobre os que os eruditos teorizan desde o seu coñecemento científico. Inevitablemente, a autoridade política pode facer entrega dos premios (a cambio de 26 bicicletas para nenos sen regalos ao rematar o curso): envoltos en papel para que non se derretan, pois é xullo. Entón as nubes fan unha pomba no ceo.
Un dos libros iniciadores da literatura infantil galega e un clásico incuestionable.