Recolle catro contos da tradición oral, incluíndo ao final de cada un deles un apéndice con notas bibliográficas e tipolóxicas.
"O principe lagarto", segundo Xosé Miranda, conta dun príncipe que, por un encantamento, naceu con corpo de lagarto. Cando a única muller pobre que o quixo lle agachou a pel de lagarto, perdeu a memoria e marchou do reino. Ignorante do seu pasado, dispoñíase a casar de novo cunha princesa. Pero a muller buscouno e puido durmir tres noites con el dándolle á princesa os obxectos que no camiño lle facilitara unha vella. Á terceira noite, recoñeceu a súa muller. E volveu con ela.
"Aladina", na adaptación de Xosé Miranda, é unha moza fermosa que traballa no pazo real e, envexada polos outros domésticos, sofre encomendas imposibles. Coa axuda dun paxaro, foi capaz de facelas e mesmo rescatar dun pozo o anel do príncipe, que desque o perdera estaba desaparecido. Cando se fixo coa máis pequena caixa gardada na caixa máxica dun terrible mago, saíu o paxaro que, desencantado, converteuse no príncipe herdeiro e casou con Aladina.
"A caixa dos demachiños", na versión de Antonio Reigosa, trata dunha princesa pechada polo pai nunha torre que escapa coa luz da lúa. Pero a súa liberdade vese de novo coutada por un par de bruxas avariciosas que a acollen na casa e néganse a deixala marchar mentres non lles traia a caixa dos demachiños. Cando llela consegue e volve libre onda o rei, ao darlle un bico ao carneiro que a axudara, este transformouse nun mozo fermoso. Co que casou e foron felices.
"O mozo, a meiga e o xigante", segundo Xoán Ramiro Cuba, conta a historia de tres irmáns que saíron da casa a probar fortuna. O maior foi o primeiro en marchar a un reino, onde, tecéndolle un manto novo ao rei coa axuda dunha vella, conseguiu un burro cargado de ouro, co que ela se quedou. Foi logo o segundo irmán, quen despois de facerlle unha casaca nova ao rei, pasoulle o mesmo que ao anterior. O menor, que parecía o menos espelido, sandou a princesa e non quixo o burro, senón casar con ela. Pero a vella meiga retívoo na súa casa. Con astucia, meténdolle medo ao seu home, un xigante, recuperou a liberdade e mais os burros dos irmáns. Daquela, puido casar coa princesa e foi feliz.