Recolle catro contos da tradición oral, incluíndo ao final de cada un deles un apéndice con notas bibliográficas e tipolóxicas.
"Os tres pelos do demo", segundo Xosé Miranda, conta que o primeiro ministro conseguiu herdar o reino mandando polo río abaixo o bebé da raíña mentres o rei estaba na guerra. Criado polo muiñeiro que o atopou, chegou a casar coa princesa gracias á axuda duns ladróns. Enteirado o rei usurpador, quixo librarse del someténdoo a dúas probas: tiña que lle traer tres pelos do demo e averiguar por qué unha fonte non daba auga, outra daba viño e unha mazaira non tiña froitos. Saíu airoso e rico de todas e mesmo argallou para que o rei quedase de barqueiro do barco que leva ao Inferno. E foi rei, como lexitimamente lle correspondía.
"Os amigos na vida e na morte", na adaptación de Antonio Reigosa, presenta a dous homes que quixeron festexar a súa amizade, que viña desde a infancia, pero só un puido convidar ao banquete antes de morrer. Un cabalo branco veu de parte do morto buscar o amigo para celebrar o seu convite. Cando o vivo volveu á súa casa, pasados trescentos anos, atopouse con que era un mosteiro. Nel viviu ata que chegou a hora da súa morte.
"O afillado da morte", na versión de Antonio Reigosa, trata dun home pobre que a falta de padriño para bautizar o seu fillo, aceptou a Morte, que a cambio o faría rico de maior. Así foi: podía ver a Morte onda os moribundos e saber, segundo se puxese na cabeceira ou nos pés da cama, se ían seguir vivos. Perdeuno a súa avaricia: un día quixo burlar a Morte facendo xirar a cama e acabou morrendo el mesmo en lugar do doente.
"Os dous xemelgos", segundo Xoán Ramiro Cuba, conta a historia dun humilde pescador que un día conseguiu un peixe moi grande e gracias a el dous fillos xemelgos, dous cabalos, dous cans e dúas espadas. Cando un dos fillos saíu ao mundo, logo de derrotar o dragón de sete cabezas e casar cunha princesa, quedou convertido en estatua no Castelo de vas e non volves. Entón a auga dunha redoma que deixara na casa púxose de cor vermella e o irmán soubo que estaba en perigo, polo que acudiu no seu rescate e comportándose de modo diferente ante dous coellos e dúas lagartas que liaban puido acabar coa vella que enfeitizara ao primeiro. Eran tan iguais que a princesa durmira co segundo irmán confundíndoo co seu home. Pero como o xemelgo puxera na cama unha espada entre os dous, pouco durou o malentendido e todo se arregrou felizmente.