Recóllense catro contos da tradición oral, incluíndo un apéndice con notas bibliográficas e tipolóxicas.
"As dúas nenas e as tres boas señoras" (Xosé Miranda): Era unha nena boa á que lle comía a merenda camiño da escola o can de tres velliñas que resultaron ser mouras e fixeron que canto máis se lavase máis fermosa fose, ao chorar lle caesen perlas e ao falar xoias e ouro. Enteirada a veciña ruín, intentou que a súa maleducada filla obtivese outro tanto, pero elas castigárona a ser máis fea, botar sapos por bágoas e cóbregas ao falar. Vingouse quitándolle os ollos á nena boa e deixándoa no monte. Pero un pastor recuperoullos e casaron.
"A princesa e o xigante" (Xosé Miranda): Nos tempos de María Castaña, o rei por cumprirlle o antollo á raíña embarazada deulle a única laranxa da laranxeira dun malvado xigante, que lle esixiu a cambio a filla ao que cumprise tres anos. Cando tiña quince, Aurora entrou no castelo encantado do xigante, e só puido saír axudada polos fillos del, gracias a tres flores que se converteron en selva, mar e valado enorme. Pero o xigante mordeuna arrincándolle unha meixela, que só lle recuperou o príncipe namorado mandando que a queimasen para facela renacer das cinzas. E foron felices xuntos.
"A princesa que non ría" (Antonio Reigosa): Un rei que tiña unha filla que nunca ría, ofreceu a man dela e o seu reino a quen a fixese rir. Probaron moitos sen éxito. O último dos estudiantes axudou a unha vella e obtivo dela tres pelos que se converteron en tres paxaros fermosísimos. Durmiu nunha pousada onde había tres mozas, que colleron camiño con el prendadas dos paxaros e a medio vestir. Un cura, un labrego e un tratante con cincuenta mulas, pegáronse tamén á comitiva, que provocou a risa da princesa e a voda do estudiante con ela.
"A burra, a mesa e o pao" (Xoán Ramiro Cuba): Un home bo coma o pan, o Xanciño, pobre e con oito fillos, houbo de ir vender o porco á feira para mantelos. Por axudar a un vello aplastado por un piñeiro, liscoulle o porco. Este agradeceullo cunha burra que cagaba ouro, que lle trocaron as mozas dunha pousada; logo, cunha mesa que con só pedirllo ateigábase de comida, pero tamén lla cambiaron, e finalmente cunha moca, que mallou nas mozas ata que lle volveron a burra e a mesa. E xa puido volver á casa e comer a fartar.