Recolle catro contos da tradición oral, incluíndo un apéndice con notas bibliográficas e tipolóxicas.
"O pastor de coellos" (por Xosé Miranda): Un pobre rapaz é quen de enxeñar unha adiviña que non dan descifrado na corte real, conseguindo deste xeito a man da filla do rei. Pero este non se resigna e rétao a coidar cen coellos no monte durante un día sen perder ningún. Pasa a proba. Tamén logra encher un saco coas mentiras da corte. E casa coa princesa.
"O paxaro de ouro" (por Antonio Reigosa): como ao rei lle desaparecían as mazás, cando quedaban tres mandou os fillos vixiar a mazaira. O maior e o mediano durmíronse no intento; o máis novo viu como un paxaro de ouro roubaba a derradeira. Foron na súa busca, pero só este coa axuda da raposa deu chegado á casa do paxaro. Levou a gaiola, o cabalo, a albarda e a princesa dos cabelos de ouro, disfrazouse de esmoleiro e acabou casando con ela, malia as trapelas dos irmáns.
"O ferreiro de Mambres" (por Xoán Ramiro Cuba): un ferreiro pobre amañoulle de balde o báculo a Xesús Cristo, que andaba de incógnito daquela con San Pedro polo mundo. A instancias deste, pediu carbón para tres anos, unha cadeira, un saco e unha mazaira que cumprisen a súa vontade e mais unha baralla coa que gañar sempre. Pero non entendeu a indicación de San Pedro de que aproveitase para pedir a salvación, e, interpretando que pretendía os seus chourizos, botounos fóra. Ao que se lle acabou o carbón veu o demo ofrecéndollo a cambio da súa alma. Conseguiu prolongar o prazo de tres anos cando lla viñeron reclamar valéndose da cadeira, o saco, e a maciñeira. Ao morrer, no ceo non o aceptou San Pedro, e no inferno trancáronlle as portas. Xogoulle a alma ás cartas a un demo, gañándolla. Levoulla a San Pedro, quen seguiu sen permitirlle a entrada. Pero nun tirapuxa coouse e alí segue "porque disque no ceo, desde que entras, é raro que che deixen saír".
"O ferreiro e o demo" (por Xoán Ramiro Cuba): un ferreiro moi pobre, desesperado, íase botar ao río cando o demo ofreceulle cambiar a alma por todo o ferro e carbón que precisase. Ademais, pódelle pedir tres cousas: unha pereira da que non se poidan baixar ata que el queira (polos nenos que lle andan nas peras), un escano do que só se poidan erguer cando el mande (pois quere que lle dean conversa) e un saco que apreixe a man ata que el o diga (pois róubanlle os chourizos). Viñeron os enviados do demo maior pola súa alma, enredounos na pereira, no escano ou no saco. Veu el en persoa e meteulle un tiro cando puxo o cano no boca para fumar, pensando que a escopeta era unha cachimba. No inferno, o demo explicou que non o quixera traer pois tiña un "tabaco moi queimón".