Conxunto de sete relatos que presentan as dificultades dos rapaces para viviren nun mundo construído por e para os adultos.
"O diario" dun rapaz que, debuxándoo, quere recuperar o sol, que seica está en folga; que soña cunha pomba triste que o visita no seu cuarto e logo de acariñala marcha leda; que quere xogar aos piratas con alguén, pero o pai traballa tanto que non ten tempo e a mai está algo enferma; que gusta de escribir poemas; que botou un barco de papel ao mar, poida que ese que o saúda alegre á noite facendo soar a sirena desde alta mar. Pero non quere atoparse tan só. O vento levoulle as follas do diario a outro neno, que as leu con agarimo. Xa ten un novo amigo.
"Tocho" é un vello boneco, o xoguete preferido dunha rapaza que medreu e vai cambiar a habitación. Sabe que xa non o quere. Ademais, os outros xoguetes rinse del por vello. Antes de que ela o tire ao ciscallo, desaparece. Quizais agora é feliz.
"O neno que falaba coas ondas" é o Rei, que non contaba para ninguén. Ata os pais o desprezaban. Gustáballe falar coas ondas do mar, que si o querían. Un día non volveu do rochedo, onde cando o foron buscar os adultos unha rosa branca esvarou cara ao mar, que levaba a Rei, feliz, bambeado polas ondas. Ata que se perdeu no horizonte.
"Mario e Marta" son dous irmáns especiais: a el gústalle xogar con bonecas e a ela co balón do irmán. Cansos destas rarezas, os pais trocáronllos por unha metralleta, un vídeo-xogo e libros, pero tampouco así puideron cambiar os gustos dos seus fillos.
En "Os números do calendario" cóntase a historia de Uxío, un neno a quen seu pai lle esixe que sexa sempre o número 1, coma el, e leve sempre un 10. El soamente quere ser un neno máis. Cando ve que no calendario da aula faltan o 1 e o 10, porque non querían ser tan perfectos, decide non obsesionarse por ser sempre o primeiro: gozará e xogará como todo os rapaces.
Naquela vila na que desapareceran a biblioteca e as librerías, un rapaz forasteiro instalouse na praza. Non falaba con ninguén, pero a súa marioneta, "Boliche", contaba contos clásicos para os nenos que tamén lles empezaban a gustar aos adultos. Un día desapareceu. E todo se volveu máis triste. Ata que unha mañá descubriron con alegría a "Biblioteca Infantil Boliche", unha fermosa construcción en madeira que alguén erguera pola noite.
Cóntalle o pai a historia da salvación de "O vello reloxio": había anos, estaba contento nun xardín, que destruíron para facer un edificio enorme que lle quitaba o sol. Entón deixou de funcionar. Un neno, cos seus debuxos do antigo xardín, conseguiu que andase de novo e, coa axuda dos outros rapaces, convenceu ao alcalde de que o trasladase para a praza soleada na que está agora, onde segue funcionando logo de tanto tempo.