Buguina é unha cuncha de nácara afundida no areal da illa do Esquecemento, un anaco de terra perdido na inmensidade do océano Ausente. Semienterrada na area, cobizaba aflorar á superficie. Un día un navío naufragou, como tantos outros que, enganados pola aparencia tranquila das augas e a beleza dos arrecifes de coral da illa, descoñecían o poder de succión do remuíño que a envolvía. E de pronto ela sentiu ao seu lado un náufrago, quen, sen comer nin evacuar os seus humores corporais nin durmir, seguía sentado, inerte. Ademais, perdida a memoria, converteuse en Nada sen lembranzas na Illa do Esquecemento: ignoraba que se sentía infeliz e tampouco sentía o sabor das bágoas que lle saían.
Pasaban os días e o náufrago era unha estatua sen condición humana, perdidas a memoria, a mobilidade e a sensibilidade. Aínda que os seus órganos vitais seguían funcionando, non sentía: era Nada Esquecida na Ausencia. Mentres, a Buguina sentía emocións e mesmo tivo un pesadelo dun barco con seres monstrosos. Ata que se sorprendeu toda fóra da area, libre. Esvarou achegándose ao pé de Nada, atreveuse a rozalo, e el comezou a sentir o sangue circular, a recuperar as sensacións nos pés enterrados e lembrar a súa nenez con arrepío. Mais as pernas afundíanselle na area e Buguina soa non o podía rescatar da "súa imparable viaxe". Un paxaro veu peteirarlle un ollo, pero a coiraza metálica protexeuno e o paxaro crebou, sendo engulido polo mar. Os microorganismos da area atacaban a súa pel soterrada, pero tremeu e fuxiron. Con máis de medio corpo enterrado, recuperada a sensibilidade nos pés, non se daba movido. Ela sentiu amor por el e a impotencia de non poder impedir que se seguise afundindo.
Levantouse o tornado Augavento cando se achegaba un navío. Buguina loitaba por quitarlle a area a Nada e acercándose á súa boca conseguir que saíse aire dela para transformalo en chamada de auxilio ao barco. Os dous empezaron unha loita desesperada pola vida. O náufrago intentando manter a cabeza ergueita, presentindo que alguén o acompañaba na súa batalla. O barco pugnaba co vento sen conseguir aproximarse á illa. Cen días e cen noites durou a batalla entre o océano Ausente, coa complicidade do tornado de area, e o navío procedente do outro lado da curva do horizonte, os mesmos que Buguina e Nada se mantiveron inmóbiles, cosidos polos beizos, el con só a cabeza por riba da superficie.
Entón recuperou a memoria: subira a un cruceiro para esquecer un desamor, pero nun momento dado o pánico adonárase da tripulación ao chegar ás illas de coral nas que a lenda fala dun mar sanguinario, da alianza de Poseidón co tornado Augavento para impedir que ningún barco se acerque ao seu niño de amor na Illa do Esquecemento. Buscou no seu abdome o aire envasado durante tantas xornadas de inmobilidade, enviouno á boca rompendo a coiraza en dúas metades. E Buguina, convertida nun corno, recibiu o sopro e un son de mar rebotou por toda a illa, transformando o tornado nunha brisa, durmindo ao deus Poseidón. O náufrago ergueuse, pisou a buguina co pé sen darse conta, enterrándoa na area, e botou a nadar cara ao barco. Entón o mariñeiro Titán, o que desafiara a Poseidón, berroulle que non esquecera o seu talismán. E volveu pola buguina. Logo, nadou cara ao navío "coa ilusión dun amor de estrea", curadas xa as cicatrices do seu desamor.