A voz narradora dun rapaz dunha aldea de Centroamérica, Matagalpa, conta a súa vida na que a noite é perigo que aceixa e o mestre agáchase porque pode morrer calquera polos paramilitares, que veñen buscar para matar os campesiños. Non sabe escribir pero Un poema que lle ensinou do mestre no que o medo de lefantes brancos que brillan na escuridade. Matáronlle o pai hai tres anos na guerra revolucionaria. Quixera desvelar por qué os elefantes brillan na escuridade. A mai trasladouse para a montaña loitando coa guerrilla.
O relato, situado nunha aldea de ten como eixo fundamental o horror e a incerteza que sente o neno protagonista ante a situación social na que se ve inmerso. A través dos seus sentimentos, narrados dende a propia voz do rapaz, o libro convértese nun sensible manifesto que reflicte con gran realismo as situacións de medo e miseria coas que conviven os habitantes de Centroamérica.
Os referentes da súa infancia, a nai, a avoa, dona Chencha e, sobre todo, o seu mestre fan que na conciencia do neno quede un oco para a esperanza, por riba e a pesar de toda a miseria, a guerra, a morte e outros conflictos sociais que rodean a súa existencia, como son o problema das drogas ou o abandono da aldea na busca de emprego na cidade.
O libro péchase co apartado "Dúas palabras do autor", no que Fran Alonso nos ofrece un percorrido pola súa obra, no que deixa constancia do seu interese, do seu compromiso e da súa convivencia cos pobos oprimidos.