Marta e seus pais están de mudanza para unha casa grande onda un parque nas aforas da cidade. Segundo lle escribe nunha carta a primeira noite a Milena, a súa mellor amiga da panda de Pontebranca, a xente di que é unha casa enmeigada e sobre ela cóntanse historias estrañas e inquietantes. Aínda que non hai vento, o balcón ábrese só e algo parece arrastrarse pola habitación: Marta agáchase aterrada na cama ata que queda durmida.
Ao almorzo, Clara (a mai) quéixase dos ruídos da noite e de que o armario movérase só. Marta conta o seu, pero o pai explícao polas correntes magnéticas do terreo, e repara portas e bisagras. Nin esa noite nin nos días seguintes sucede nada estraño. Pasadas unhas semanas, ao se ir deitar, logo de observar as estrelas polo telescopio da mai, no cuarto de Marta están os libros, que ela deixara nos andeis, ciscados polo chan.
Unha tarde que os pais van de viaxe ábrese o balcón do cuarto, móvese o armario e caen os xogos que estaban enriba del, entre eles o scrabble, do que se moven as fichas compoñendo palabras: alguén invisible quere falar con ela a través do ordenador. Na pantalla, escribe que vive nese cuarto desde 1947; prefire falar con ela porque o pai é un descrido e a nai desacóugase; só quere conversar pois leva máis de 34 anos sen falar con ninguén, logo de que no 66 morrese dona Laura, a última coa que falou a través da máquina de escribir. Por unha maldición, non pode saír da casa, pero non é un fantasma das películas: é outra cousa difícil de explicar... e suspende a conversa pois entran os pais da rapaza. Despois de cear, Marta volve ao ordenador: no ficheiro non se gardaran as palabras del.
Marta intenta nos días seguintes comunicarse co "amigo" a través do ordenador, mais non obtén resposta. Ata que unha noite ao atopar a cama desfeita acende o ordenador e conversan. Dille que non é home nin muller, que desaparecerá cando tiren a casa e que lle botara sal á sopa de verduras intragable porque non soporta o seu cheiro (máis adiante botaralle formigas). Marta acorda chamarlle Pan (por "pantasma"). En sucesivos encontros, ela resólvelle dúbidas sobre a actualidade do mundo.
A finais de agosto, cóntalle a Milena noutra carta que sente medo ao descoñecido pois logo vai empezar Secundaria. Non ten amigos e non sabe como a recibirán no novo centro, onde por certo a mai imparte clase. Menos mal que ten a Pan para contarlle as súas cousas. O primeiro día de clases, cando os compañeiros saben que vive na casa do parque, comentan entre susurros que está enmeigada. Cando llo di a Pan este cóntalle o conto dunha casa enmeigada (da novela "Cartas de inverno"). Gracias a el víngase de don Rodrigo, o profe que se burla das alumnas e mesmo lles pega aos rapaces: tráelle o seu libro de texto e algo lle fai Pan que cando o profe o abre na aula queda estarrecido, axeónllase e di "Si, nunca máis", e pide a baixa ata despois do Nadal.
Marta fai amigos no instituto, sobre todo Miguel e Bea. No Nadal vena visitar a avoa Laura. De cando en vez contacta con Pan, que lle conta historias que ela non é capaz de trasladar ao papel coa súa gracia. A finais de abril, o pai trae a nova de que o concello vai expropiar a casa para facer unha circunvalación ao parque: teñen que deixala libre antes de que remate maio. Sae a información nos xornais da cidade: casa con fenómenos paranormais, mandada construír en 1921 por un indiano, Xan López Domínguez... e Maika Louro, nunha reportaxe na televisión local, con música de terror de fondo, informa de que ocorren nela cousas tremebundas, que teñen asustadísima á familia que a ten alugada. A familia de Marta indígnase por tal manipulación das súas declaracións. Pero a vinganza execútaa Pan: algo prepara nuns bombóns que lle regala Marta á ´xornalista´ e Maika fai o ridículo en directo. Na última conversa con Pan antes de gardar o ordenador para a nova mudanza, Marta móstrase cambiada: gústalle Miguel e Pan alégrase do que madurou nestes meses. El aínda non sabe se marchar da cidade ou quedar polo parque un tempo. Despídese pedíndolle que lle dea un bico a un punto brillante no cuarto cando apague o ordenador e que vaia ver o derrubamento da casa.
A voadura da casa resulta espectacular: levántase unha enorme nube gris, vense cristais de cores, etc. E Marta, que chegara á cidade sen amigos, agora sente que xa non está soa.