novela

Isabel Freire crea o personaxe de Bilbo Bons

15.05.2008 Asegura que é "o máis grande detective da historia aínda que ninguén o coñeza" ·· É unha novela que achega o "sentido da lealdade" aos cativos

V. OLIVEIRA . SANTIAGO

Isabel Freire, entre fogóns, vén de cociñar a súa cuarta novela sobre o detective Bilbo Bons FOTO: Antonio Hernández

"Bons, Bilbo Bons, o máis grande detective da historia, aínda que ninguén o coñeza". Así presenta a xornalista coruñesa Isabel Freire o protagonista da súa cuarta novela Sopa de marsopa, editada por Xerais e ilustrada polo debuxante vigués Jon Puga. O espilido e gracioso investigador toma o nome do hobbit Bilbo Bolsón que Tolkien creou para O señor dos aneis e o apelido do arquicoñecido James Bond, o Axente 007 de Ian Fleming. "O personaxe -explica Isabel Freire- nace dun xogo cos meus nenos, inventamos un nome e creamos a Bilbo Bons; así que, de certo xeito, o libro está escrito para os meus fillos".

Mais, lonxe dos arquetipos de detectives máis habituais, este personaxe, segundo di a autora, é "inxenuo, bondadoso, amigo dos animais e moi curioso, unha curiosidade que o leva a seguir calquera cousa estraña". Así comeza a primeira aventura de Bilbo Bons que, investigando a desaparición dunha marsopa do zoo, dá cun home no mercado que pide centos de quilos de polbo. Acompáñao o narrador da historia, o seu bo amigo o comisario xefe de policía Roncudo Lor, un home "malhumorado e gruñón, que se deixa arrastrar e non é curioso pero que mantén unha amizade bonita e sincera con Bilbo", apunta a coruñesa. Autora dunha serie de literatura infantil dedicada ao peixe Glub, Isabel Freire coida que os ingredientes para unha novela dirixida aos máis pequenos "son os mesmos que para adultos". Ao seu ver, "hai que facer algo divertido para captar os lectores, e empregar unha linguaxe adaptada aos niveis de lectura" para que quede un pouso, que no caso da novela, é "o sentido da lealdade".

"Os que estamos pelexando por unha literatura en galego, non o temos fácil porque teño a sensación de que os pais, incluso os galegofalantes, lles len cada vez menos contos en galego aos fillos", opina. "Fanse cousas moi boas en literatura infantil -apunta- pero as cifras de vendas son aínda moi modestas". Por iso coida que o mellor desexo para o Día das Letras é que "se lean máis libros en galego aos nenos: eles pásano ben e proporcionámoslles un imaxinario propio".