 |
Ano de
Publicación. 2005
|
| |
Autor. |
| |
Coleccion.
|
| |
Número de pax.
64 |
| |
ISBN. 84-9782-358-3
|
|
|
|
| Despedidas que
mancan o corazón |
|
 |
|
/6 - 2 -
2006/
Último dos libros editados da autora recentemente desaparecida e á
que se dedica unha homenaxe no Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra.
Trátase dunha mostra máis dese mundo propio e recoñecible que María
Victoria Moreno soubo crear. Tres contos para todos os nenos e nenas de sete anos en diante que
buscan o amor nos olliños doces de mel dun can de bondadosas orellas.
Isabel Soto. Santiago
Hai uns
meses a LIX galega sufría a desaparición dunha das súas escritoras pioneiras e
de recoñecida traxectoria, María Victoria Moreno. A súa última obra
publicada foi “Eu conto, ti cantas...”, un volume ilustrado por Manuel Uhía que
reúne tres contos en verso: “¿Un cachiño de bica?” e “¡Xa
non teño medo!” dados a coñecer hai algúns anos -1994 e 1998
respectivamente-, máis o inédito, “Can branco, can negro”. Ás
múltiples homenaxes que o seu labor está a recibir, únese a do Salón do
Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra, dedicado nesta edición aos libros nos que a natureza
exerce un gran protagonismo e no marco do cal se presentará a mostra “A natureza dos
sentimentos” centrada na autora.
Malia ser estremeña de nacemento, a súa
fascinación desde moi nova por Galicia e pola súa lingua provocou unha entrega
absoluta á defensa e promoción do galego, mesmo en tempos ben difíciles,
así como á práctica da literatura para os máis novos, cos que logrou
establecer unha comunicación fluída grazas a textos de calidade nos que tanto a
linguaxe coma as temáticas escolleitas resultan moi próximas ao lectorado. Abonda con
reparar no éxito de “Leonardo e os fontaneiros” (1986) ou
“Anagnórise” (1988), cos que se achegou á adolescencia e aos seus problemas
e introduciu modelos descoñecidos naquela altura na LIX galega.
Dos moitos aspectos
que se poderían destacar da súa poética, salientan o lirismo e a tenrura que
impregnan cada unha das súas páxinas, trazos que se plasman na utilización de
traballadas metáforas e imaxes e na elección de elementos sinxelos e
recoñecibles polos nenos e os adolescentes. Así mesmo, é recorrente o seu amor
pola natureza en xeral e a súa reiterada defensa do trato digno que merecen os animais, en
particular a súa debilidade polos cans.
“Eu conto, ti cantas…” non
é unha obra allea a ningún destes trazos. Os cans son os protagonistas de “Can
branco, can negro”, onde se nos presenta a dous deles, nacidos en circunstancias ben
distintas. Mentres Nicolau, o can negro, ten casa e donos que o coiden, Correcamiños nace na
beiravía da estrada onde a súa nai foi abandonada. Aínda así, ambos
atoparanse e compartirán unha pequena aventura que fará nacer unha amizade que, entre
cans, non entende de diferenzas.
En “¡Xa non teño medo!” a voz
poética corresponde a un cativo que malia durmir na bufarda non sente medo da noite; pola
contra, considéraa unha festa divertida e poboada de elementos máxicos e suxestivos.
O texto convida o lectorado a atender ao latexar da vida: “Atende á Terra / e á
vida que palpita / na natureza”. Os sons, os amigos curiosos que viven no armario, as sombras
que esvaecen co fermoso luar e os personaxes que poboan a noite da súa vila velando polos
demais, son retratados a través da ollada infantil, desbotando o medo a favor da maxia da
vida cotiá.
O volume péchase con “¿Un cachiño de
bica?”, “un conto ledo / coma os ollos dun can / e a voz dun neno”, que invita a
procurar o amor que se intúe nos ollos doces dos cans. O poemario desenvolve o xogo dunhas
letras barulleiras que saen da cunca do almorzo do protagonista, quen contempla abraiado a
existencia dun reino de tenrura, ledicia e xogos no que viven Iván e a súa cadela
Nica, unidos polos lazos da complicidade e a necesidade mutua. Saberemos así como as
despedidas “mancan o corazón / cunha ferida / que mata as ganas / de bocados, de grolos
/ e de trasnadas”.
Inserido no conxunto da súa produción, “Eu conto,
ti cantas…” é unha mostra máis dese mundo propio e recoñecible que
María Victoria Moreno soubo crear nas súas páxinas, unha literatura de
calidade que permanecerá para sempre entre nós.
|
|
