Nacido na Coruña en 1958, descubriu o mundo da historieta sendo alumno da Escola de Arquitectura. Así, en 1979, con Xan López Domínguez e Fran Jaraba, intenta crear unha revista de banda deseñada galega, Xofre, da que só sairá o primeiro número. Colabora logo con distintos estudios de arquitectura, pero en 1982 emprende a aventura do cómic instalándose en Barcelona, a capital peninsular da edición da banda deseñada.

Alí publica as súas primeiras historietas curtas no fanzine Zero e na revista Cómix Internacional e do 82 ao 84 aparecen en 1984 doce historias que un ano despois reúne no seu primeiro álbum Fragmentos de la Enciclopedia Délfica. Comezou así unha dilatada obra centrada no cómic, que primeiro coñece a luz por capítulos nas revistas do xénero e logo reúne en álbums (Stratos -1987, Quotidiana delirante I -1988, Manuel Montano. El manantial de la noche -1989, Crónicas incongruentes -1990, Quotidiana delirante II -1990, Páxinas crepusculares (historias inducidas) -1993, Trazo de tiza -1993, Tangencias -1996, Quotidiana delirante III -1996).

Recoñecido internacionalmente e premiado en diferentes salóns especializados na banda deseñada (Porto, Xenebra, Treviso, Barcelona, Angouleme, etc.) o seu traballo abrangue os diferentes campos do grafismo e a ilustración, desde a pintura e o deseño gráfico ata colaboracións para televisión (Xabarín Club) ou a prensa (na edición dominical de La Voz de Galicia, nas revistas Luzes de Galiza, Galicia Internacional e a máis recente Tempos...).

Esta variedade de rexistros tamén se presenta no caso da ilustración de textos literarios doutros autores. Miguelanxo continúa a historia narrativa aportando a súa perspectiva plástica en La ley del amor (1995) de Laura Esquivel, ou pon imaxes a un texto clásico, como en Pedro e o lobo (1993), conto popular do ruso Sergei Prokofiev adaptado literariamente por Miguel-Anxo Murado.

No campo do libro infantil e xuvenil deseña portadas (Cando o mar foi polo río, de Manuel María, O centro do labirinto, de Agustín Fernández Paz...) ou le graficamente a historia (Bala perdida de Manuel Rivas).

Desde o seu recuncho de Lubre, traballa e proxecta a súa obra con todos os matices da máis esencial universalidade.