|
|
| 1991: Henrique e
Cerumeiro (Meniños) |
 |
Henrique, un neno bulideiro coma un rato, volveu
á fraga, onde xa se perdera outra vez e fora rescatado polos
veciños, sentindo que nela había algo misterioso. Atopou un
individuo pequeno, amarelo, que dixo ser o trasno Cerumeiro. Fixéronse
amigos e, a cambio de manter o segredo da súa existencia, o trasno vai
facer que se cumpra o desexo de Henrique de ver o mar. De volta na casa, o
rapaz soñou co mar e andou pola praia.... Cando acordou, ao se vestir,
caeulle unha presa de area do zapato.
Este relato recóllese en
Adelaida, Henrique e demais
familia |
|
| 1992: Adelaida
é tremenda ( Trazos, trozos e retrincos ) |
 |
Unha rapaza á que lle gusta moito debuxar
atopa na casa da avoa uns lapis máxicos de cores que converten en
realidade os seus debuxos. Gracias a eles, píntalle bigote á
directora do colexio e recupera as árbores centenarias da praza que o
alcalde mandara cortar para construír un aparcamento.
Este relato
recóllese en Adelaida,
Henrique e demais familia |
|
| 1992: O Espello do
viaxeiro (Os contos da
campaña, 3) |
 |
Un home volve a cabalo á casa logo de 7
anos para facerse cargo da herdanza dos seus pais mortos. Perdido na noite, vai
dar a unha casa: unha ferraría onde só está o dono, que
é fisicamente igual a el, só que no ollo esquerdo non ten
pálpebra. Beben e pelexan mesmo e o ferreiro fíreo nun ollo.
Cando se recupera, días despois, descobre que xa é igual que o
ferreiro, polo que o mata. Ao día seguinte, regresan a muller e o fillo,
que o toman polo ferreiro auténtico, e comprende que a súa
condena polo asasinato é esa: ocupar o lugar do morto.
Este relato
recóllese no libro Cando
petan na porta pola noite |
|
| 1994: O neno que
se perdeu na escuridade (Novos contos para nenos ) |
 |
Cando estaba toda a familia na cociña,
foise a luz, como tantas veces, e o fillo pequeno, Adrián, inquedo,
botouse a andar, tropezando coas cousas. E cando volveu a luz non apareceu
porque se perdera na escuridade. Así durante días: cando
había unha luz el desaparecía e seguía na escuridade,
sobre todo no faiado. Ata que un día mirando unha estrela, e logo as
outras, volveu aparecer na luz do cuarto, ao amencer, dicindo que o trouxeran
as estrelas.
|
|
|
