
Col. Merlín
Eds. Xerais. Vigo, 1994
Col. Fóra de Xogo, 46
Eds. Xerais. Vigo, 2000

Biblioteca Galega 120, 90
Ed. La Voz de Galicia
A Coruña, 2002 |
Logo dunha reflexión inicial do autor
sobre o gusto pola narración oral, que inclúe o
recoñecemento a seu pai como gran contador de historias, reúnense
catro historias de medo co desexo de que o lector sexa tamén dono do seu
propio medo e as faga súas, para contalas tamén, a xeito de
transmisor oral, continuando o fío da literatura tradicional
popular.
O espello do viaxeiro: Un home volve á casa familiar logo de 7
anos, para facerse cargo da herdanza dos seus pais mortos. Perdido na noite,
vai dar a unha ferraría, onde só está o dono, que é
fisicamente igual a el salvo que non ten a pálpebra do ollo esquerdo.
Beben, acaban pelexando e o ferreiro féreo nun ollo: xa son iguais.
Mátao o viaxeiro e ao día seguinte regresan a muller e o fillo,
que o toman polo ferreiro auténtico. Eis a súa condena: ocupar o
lugar do morto.
O fornadas: Tres das víctimas dunha vella moi ruín
decidiron darlle un escarmento e acabaron matándoa a golpes. Cando foron
queimar o seu corpo a un forno abandonado, nun momento dado
incorporóuse, anunciando que se vingaría do que lle dara co pau
na fronte, o Teixo. Liscaron asustados. Prenderon e condenaron ao Teixo, a quen
a xente alcumou o Fornadas. Ao saír da cadea tornou solitario e moi
raro. Un día contoulle ao narrador que se lle aparecía a vella e
mesmo lle metía a man dentro do estómago, sacábaa
ensanguentada e comía algo, dicíndolle que o agardaba no inferno.
Aínda que por fóra non tiña marca ningunha. Cando apareceu
morto, segundo o médico estaba baleiro por dentro.
A loba: Silvestre levou a moza á Coruña para desfacer o
fillo que el axudara a facer. E logo casou con outra. O día da voda, a
primeira moza foille dicir que lle debía un fillo. Logo, enforcouse,
converténdose na xefa dunha manda de lobos terribles, que os homes non
daban matado. Un día dunha batida rouboulle o filliño de
Silvestre á muller. Silvestre deu coa loba nunha palleira e, sen saber
que tiña o bebé con ela, prendeulle lume: Mais cando soubo que
estaba dentro o seu fillo, entrou el tamén, morrendo os tres
queimados.
O cumpremortes: A un home só chegoulle un día unha carta
de "felicitación" pois ese día había morrer.
Buscando evitar que se cumprise a súa morte, escapou para outra vila ou
para a cidade, sen deixar rastro, pero seguíanlle chegando cada ano
senllas cartas (cada vez máis curtas). Vivía pendente do que
sería o seu último día do seu último ano segundo as
cartas e non paraba en pousada nin sitio ningún para non ser localizado.
Ata que un deses días do seu "cumpremortes", pasadas as doce
da noite achegóuselle a muller "da gadaña", que lle
dixo que librara dela por atreverse a non resignarse ao destino que lle
viña escrito e ser quen de cambiar de vida... Aínda que agora que
non se cumpriu o anunciado non sabe qué facer da súa vida.
|