Neste conxunto de relatos, o "Conto para antes dos contos" presenta un trasno caído dun libro de contos que resulta ser un programa de ordenador con posibles dúbidas para inventar historias e ningunha certeza, para o lector e para o autor.
No que dá título ao libro, Rubén meteuse no seu armario novo empotrado para velo por dentro. Seguindo unha luciña, andou ata un cuarto, onde un neno xogaba só; logo, noutro, outros dous proxectaban xogar a cazador e "leonardo" (¿ou "leopoldo"?). Por eles soubo Rubén da saída.
Crisanto ten que varrer a cociña. Ao rematar, púxose "Dacabalo da vasoira" e sorprendeuse saíndo pola ventá e voando por riba das nubes con moitos nenos galopando nas súas (un deles, na aspiradora). Unha nena experta explicoulle cómo volver á cociña: ceibando a man do rabo da vasoira.
"Xogando ás agachadas" a Marcos, ante o risco de ser atopado, ocorréuselle meterse dentro dunha botella verde. O malo é que non daba saído. O médico deu o remedio: telo tres días a macela sen azucre para que adelgazase e podería saír, como todos os nenos que antes o fixeran.
A Fordián "Chegou un home moi grande" cun saco no lombo. Os rapaces axexárono e viron que pillou o azul do mar e o verde dos campos e levounos no seu saco. Un neno descubriu o seu agocho e Brais, o parvo da vila, foi o único capaz de recuperar as cores.
Á señora Remedios deulle por gardar na casa "Bolsas, milleiros de bolsas" de plástico. Un día, o nordés entroulle nela, xogoulle coas bolsas e ciscounas, como globos, polas rúas. Ao que amainou o vento, deu recuperado as que non estaban nun alto.