agustín
     
 
1989
A cidade dos desexos

1990
As flores radiactivas

1991
Contos por palabras
·
Lonxe do mar

1992
O tesouro do dragón Smaug

1993
As tundas do corredor
·
Rapazas

1994
Trece anos de Branca
·
Unha lúa na fiestra

1995
Cartas de inverno
·
Amor dos quince anos, Marilyn

1996
Avenida do Parque, 17

1997
O centro do labirinto

1998
A néboa escura
·
O laboratorio do doutor Nogueira

1999
As fadas verdes
·
Cos pés no aire
·
A nube de cores

2000
Aire negro
·
O soño do merlo branco

2001
No corazón do bosque
·
Un tren cargado de misterios
·
Ana e o tren máxico

2002
Noite de voraces sombras

2003
O meu nome é Skywalker
·
A Serea da Illa Negra
·
A praia da esperanza

2004
Tres pasos polo misterio
·
Raquel ten medo
·
Laura e os ratos

2005
A escola dos piratas
·
A noite dos animais
·
A fuxida do mar
·
Fantasmas no corredor
·
¡Que medo, mamá Raquel!

2006
Corredores de sombra
·
Os gardiáns do bosque
·
Querido inimigo
·
O Raio Veloz

2007
O único que queda é o amor

2008
A pastelaría de dona Remedios
_____________

Varios
 
Agustín Fernández Paz: O único que queda é o amor
Ilustracións de Pablo Auladell
Edicións Xerais Vigo, 2007
Premio Xosé Neira Vilas ao Libro Infantil e Xuvenil do ano 2007

O único que queda é o amor

Conxunto de relatos que teñen un eixo común: o amor.
Un radiante silencio: cando abren unha librería onda o banco no que traballa, unha muller comeza a atopar unhas tarxetas nos libros con poemas dedicados. Así un día tras outro. Pero aínda que intenta descubrir o posible autor, non dá con el, polo que non volve á librería, onde o libreiro acaba queimando as tarxetas con versos que tiña preparadas para ela.
Amor de agosto: moitos anos despois, un home, que de mozo se bicou cunha rapaza nunha carballeira, e tivo que emigar cando se enteirou o pai e o despediu do traballo, vai queimar as cartas dela, rompendo así definitivamente o rito de visitar a vila do seu amor adolescente, que mantivo malia que había anos que os dous tiñan xa parella.
Esa estraña lucidez: conta un can que vai co seu amo todas as noites axexar as ventás da casa dunha muller. Pero ninguén os ve porque son fantasmas que tiveron un ano de prórroga en terra dos vivos. Recorda cando o amo a coñeceu a Ela paseando con outro can. Cambioulle o carácter, tornouse máis alegre. Mais venceuno a tristeza cando se deixaron. Até o día no que un raio fendeu o coche no que volvían de coller castañas.
Unha historia de fantasmas: lembra unha narradora feminina de cando facendo o camiño de Santiago dende Pamplona un home contou á noite na pousada dun accidente de coche que deixou viúva e sumida na tristeza e soidade a unha muller. Até que empezou a sentir a presencia do marido na casa, que logo se fixo real nas flores que alguén levara, e mesmo no libro de Valente que atopou aberto enriba da cama co poema que ela tantas veces lle lera. Intenta a narradora ao día seguinte falar co relator da historia, mais desaparecera. E ao mirar o xornal de catro anos antes, cando ocorrera o accidente, viu a foto do morto: era o home que contara o sucedido.
Ríos da memoria: unha muller vai anos despois ao encontro do regato que foi testemuña da súa despedida dun amor da adolescencia, cando a vida a obrigou a separarse del e do seu mozo. Pero xa non existe.
Unha versión deste relato publicouse con anterioridade no libro colectivo Narradio. 56 historias no ar.
Loanza da filatelia: un home colecciona caixas de mistos, mais, cando morre, a muller quéimaas nun inverno frío e con elas un diamante que unha gardaba e que el lle ía regalar ao cumprir 25 anos de casados.
Unha foto na rúa: un home atopa nas rúas de Vigo varias fotos dunha muller moi fermosa; como unha delas estaba preto da universidade e tiña o nome de Diana, intenta localizala simulando que traballa para unha empresa de sondaxes. Pero non ten éxito. É a muller que deixa unha última foto na plataforma antes de subir ao tren, que se dedica a viaxar logo de que lle tocase a lotería e vai deixando fotos súas polos lugares que visita.
Este relato publicouse con anterioridade, nunha versión un pouco máis curta e con diferencias textuais mínimas, en Contos de máscaras, rúas, perdicións e caníbales.
Meditación ante o álbum de fotos familiar: un home descobre con abraio ao facer reformas no pazo familiar que el herdou que nunha parede agachada hai un cadáver cunha bala no cránio. E mirando a foto familiar cavila en quen podería ser o asasino.
Despois de tantos anos: cando unha muller recibe a nova de que un antigo pretendente da adolescencia acaba de morrer, lembra con nostalxia que daquela, cando el lle regalou as Rimas de Bécquer, xa tiña outro mozo, co que casou e viviu unha vida, que quizais podería ter sido máis feliz de terse decidido por el.
Un río de palabras: a literatura en forma de fragmentos de novelas deixados polas paredes, como se de anuncios se tratasen, que o narrador vai deixando, e aos que logo se lles unen poemas que outros tamén pegan, pode encher a cidade de palabras.
Finalmente, inclúese unha reflexión sobre a xénese e as circunstancias de elaboración do libro, De amores e de libros, onde o autor explica que todos os relatos -algúns deles publicados en diversos medios en versións previas- falan da importancia do amor e tamén da súa ausencia. E o seu tributo en forma de citas a autores como Valente ou Paul Auster.
A edición incorpora, tamén, unhas delicadas ilustracións de Pablo Auladell.

176 p. - 22x15 cm.                                              ISBN    978-84-9782-628-0


Traduciónslinha

Castelán Lo único que queda es el amor
Il. Pablo Auladell - Trad. María Isabel Soto López
Col. Leer y pensar. Anaya. Madrid, 2007
176 p. - 23x15 cm / ISBN: 978-84-667-6482-7
Portugués Só resta o amor
Col. Mil horas de leitura, 3. Ediçoes Nelson de Matos. Lisboa, 2008
224 p. - 21x13,5 cm / ISBN: 978-989-95597-5-2

Recensiónslinha

    .  Pablo Auladell
  .  La Voz de Galicia (.pdf)
  .  Prensa portuguesa

       
raiaVolverEntrevistaVídeosTextosMateriaisTraduccións