|
Levaba chovendo sen parar desde
principios de curso. Aquel día, no colexio da parte alta da cidade,
Marta e os seus compañeiros de cuarto curso tampouco puideron
saír ao recreo pola chuvia. Estaban na aula cando de repente todo se
empezou a mover: o floreiro, os cadernos...
A escola comezou a esvarar pola
aba do outeiro, lentamente, ata deterse no medio do río, que medrara e
batía con forza contra as ventás. Entón un
helicóptero veu anunciar que ían evacuar os douscentos nenos
tendendo desde a beira un tubo-tobogán. ¡Pero o colexio deu en
moverse outra vez, río abaixo!
Reunido o claustro de profesores, a
directora, dona Ana, e o servil xefe de estudos, Martín, deron
instrucións de avanzar no programa, aproveitando que ían
permanecer moitas horas no centro. Mais Ana, a profe de Marta que lles
lía contos e propoñía que eles os escribisen, negouse:
seguindo unha idea de Marta, decidiran xogar a que eran a tripulación
dun barco. E ata a secundou o recto don Damián, profesor do outro
cuarto: "¡Deixémonos levar pola vida! ¡Deixémonos
ir río abaixo, o mesmo que o edificio!". Nesas estaban cando
chegaron á desembocadura do río no mar, onde o colexio quedou
asentado na area. Como xa era noite, durmiron nos colchóns do ximnasio,
despois de que Ana lles contase un conto de medo.
Ao espertaren, a marea
leváraos ata mar aberto. Foi entón cando don Damián,
vestido de Capitán Kidd, cos seus alumnos tamén de piratas,
proclamou como única lei do barco a lei do mar, a dos homes que aman a
liberdade, logo de pechar no seu despacho á directora, a secretaria e
mais o xefe de estudos. Como escaseaba a comida, puxéronse a pescar toda
clase de peixes, que prepararon coa axuda da cociñeira, Carlota.
Acompañados de golfiños brincando na auga, pensaban ir á
illa Tartaruga, a que serve de refuxio aos piratas, no mar das
Antillas.
Pero todo cambiou cando un helicóptero trouxo a doutora
Antía Vilariño, científica do Laboratorio de
Investigacións Paranormais, que viña investigar a razón da
baixada do "barco". Preguntando na aula de Marta, soubo que a
maioría imaxinaran que o edificio podía moverse e marchar monte
abaixo por culpa da chuvia, polo que concluíu que foron eles o seu
motor: a imaxinación "é a única forza capaz de
cambiar o mundo. E se actúa de forma conxunta, aínda moito
máis". Entón pediulles que, para solucionar a falta de
comida e o afastamento dos pais, tan preocupados por eles, ao se deitaren
imaxinasen que a escola navegaba rumbo á costa. Á
mañá seguinte, a escola volvía estar no medio do
río, a carón da praia fluvial. Logo, cos ollos pechados,
concentráronse en imaxinar que subía polo monte arriba e
volvía ao seu lugar, onde agardaban os pais con chocolate quente,
churros e torta de Guitiriz. E tamén o conseguiron.
Soou o timbre e
acordaron as outras clases. O Capitán Kidd liberou os tres directivos
que encerrara no despacho por lles querer "afogar a
imaxinación". Sen importarlle as ameazas da directora,
díxolle a Ana que nas películas o capitán dos piratas
acaba namorando a moza protagonista e colleuna do brazo, marchando polas
escaleiras. Marta agora sabía o poderosos que podían ser todos
xuntos; un día tiña que convencer os compañeiros para que
soñasen que voaban como un avión ou que viaxaban polo Nilo ou que
subían nunha nave espacial... ¡Aquel curso podía acabar
sendo o máis divertido da súa vida!
Remata o libro cunha
caracterización dos diferentes personaxes da historia que apunta novos
elementos literarios.
|
