Branca, nena de once anos, vivía nun fermoso val polo que deron en pasar forasteiros con présas e medo pois seica fuxían dunha estraña peste que traía unha Néboa Escura. Un día chegou unha nube negra e anegou todo o val en néboa. Esa noite ela durmiu co seu colgante co tríscele gravado. Cando acordou, os seus pais seguían durmidos, como todos os seres vivos.
Agardou tres días e botouse ao camiño cara ao norte, deica a Torre dos Corvos onde dicían as lendas que habitaban os homes que antano gobernaban o mundo. Aleccionada polo consello dun corvo branco, erguendo unha lousa cun tríscele estampado atopou a entrada dunha cova e na negrura desta unha columna de mármore onde pousaba unha caixa brillante. Coa axuda do tríscele chegou a ela, que só se abriu cunha bágoa súa de impotencia. Despois, a auga arrastrou a Branca deica o exterior e de volta na casa descubriu que a vida volvera. Estaba conxurada a maldición da Néboa Escura.