 |
Edición de dous
contos protagonizados polo rapaz que responde ao nome de Xan
Guindán.
No primeiro, os pais de Xan foron á tenda, polo que
quedou el ao cargo da casa coa compañía da cadela Raspita. Ten
que ter coidado de que a pita non deixe de chocar os ovos, as cabras non vaian
á horta da veciña comerlle as patacas e de non entrar na adega.
Sentiuse como un capitán das películas dando ordes. Pero non
resistiu a tentación de curiosear na adega. Nin de comer un anaco de
touciño, que lle deu sede, polo que lle sacou o furo á pipa de
viño para encher unha cunca. Entón o viño deu en
saír como un chafarís pola adega adiante. Como perdeu o
pauciño, puxo o rabo da cadela a tapar o burato polo que escoaba. E foi
onda a veciña, que berraba que as cabras lle entraran na horta.
No
segundo relato, acode tornar as cabras, mais tamén o segue Raspita, polo
que cando volve á adega está asolagada como un lago. Esmigallou
as bolas de pan, intentando enchoupar o viño, e ordenoulles ás
pitas e o galo que peteirasen as papas de pan con viño. Foron,
incluída a que estaba chocando, pero emborracháronse. Nesas,
chegaron os pais, que o descubriron cos pantalóns baixados sentado
enriba dos ovos, intentando que non perdesen a calor e os pitiños. Como
tamén o viu a veciña, desde aquela todo o lugar soubo que Xan
Guindán pasara de ser un gran capitán a unha pita choca.
Como
nos outros volumes da colección, a ilustración ocupa a maior
parte da páxina. As páxinas centrais conteñen un xogo
visual: un debuxo da casa para completar e colorear. A edición
acompáñase cunha casete que contén o texto lido polo
autor. |
