Vermiño naceu aló cara a primavera nunha mazá e foi medrando con ela. Amoblouna con todas as comodidades, construíndo el mesmo os mobles. ¡Se ata fixo, seguindo as instruccións do folleto, un reloxo de cuco que daba as horas! Vivía comodamente.
Como o vento abaneaba o seu fogar, deu en soñar que era un paxaro que voaba lonxe. Pero entón tivo medo, pois non sabía volver, e espertou sentindo que non quería selo. Logo imaxinouse león pasando polo ollo dunha agulla que vía no chan. Andaba desacougado pois precisaba baixar e non era quen. Ata que un día de moita auga sentiu que a súa mazá caía e rodaba, destrozando os mobles. Cando asomou, atopouse no chan, con animais veciños e outras casas. E mirouse no espello: convertérase nunha bolboreta azul e colorada.