 |
O día do magosto,
cando cumpría cinco anos, díxolle a avoa a Antón que non
comese moitas castañas porque lle producirían gases e
escaparíanlle os peidos. Pero como a el lle gustaban moito comeu
até fartar, e tamén moito chocolate. Ao se deitar, as
castañas pelexaron co chocolate e a barriga creceulle até
poñerse redonda e dura como un balón de fútbol.
E
cando os gases presionaban na barriga e intentaba evitar que saíse o
peido, xa que lle amargaba erguerse da cama e ir ao baño, imaxinou: que
se convertía nun globo aerostático de moitas cores e voaba por
riba de países afastados e exóticos; que era un veleiro de
fantasía que surcaba os mares e xogaba cos peixes; que era un tren de
vapor cargado de vaqueiros ao que perseguían os indios; que
podería ser un foguete espacial, mais desbotouno por se aló
enriba quedaba sen gas e non podía regresar; que se soltase o seu peido
na escola esta sairía polos aires ou podía empurrar as nubes de
chuvia e traelas sobre a cidade para que chovese tanto que non puidese ir
á escola; que sería un peido xigante de moitas cores como o arco
da vella que asombraría a toda a cidade.
E cando xa lle doía
tanto a barriga, a piques de estoupar como un globo de chicle, deixou
saír o peido pouco a pouco. Soou como unha música relaxante. Con
ela quedou durmido. E como saíu pola cheminea, a cidade enteira durmiu
perfumada pola música de castañas que saíu da barriga de
Antón. |
