blix



Xosé A. Perozo: O vento de Antón
Ilustracións de María Lires

Col. Merliño. Eds. Xerais. Vigo, 2004


O vento de Antón

O día do magosto, cando cumpría cinco anos, díxolle a avoa a Antón que non comese moitas castañas porque lle producirían gases e escaparíanlle os peidos. Pero como a el lle gustaban moito comeu até fartar, e tamén moito chocolate. Ao se deitar, as castañas pelexaron co chocolate e a barriga creceulle até poñerse redonda e dura como un balón de fútbol.
E cando os gases presionaban na barriga e intentaba evitar que saíse o peido, xa que lle amargaba erguerse da cama e ir ao baño, imaxinou: que se convertía nun globo aerostático de moitas cores e voaba por riba de países afastados e exóticos; que era un veleiro de fantasía que surcaba os mares e xogaba cos peixes; que era un tren de vapor cargado de vaqueiros ao que perseguían os indios; que podería ser un foguete espacial, mais desbotouno por se aló enriba quedaba sen gas e non podía regresar; que se soltase o seu peido na escola esta sairía polos aires ou podía empurrar as nubes de chuvia e traelas sobre a cidade para que chovese tanto que non puidese ir á escola; que sería un peido xigante de moitas cores como o arco da vella que asombraría a toda a cidade.
E cando xa lle doía tanto a barriga, a piques de estoupar como un globo de chicle, deixou saír o peido pouco a pouco. Soou como unha música relaxante. Con ela quedou durmido. E como saíu pola cheminea, a cidade enteira durmiu perfumada pola música de castañas que saíu da barriga de Antón.

30 p. - 18x20 cm.                                                             ISBN    84-9782-216-1



Opinion