Adaptación do texto clásico de H.C. Andersen na que unha rapaza que vendía mistos pola rúa a noite de Noiteboa, descalza e con frío, como non vendeu nada, non se atreveu a volver á casa. Triste, lembraba o tempo fermoso no que a súa avoa vivía.
Para escorrentar o frío, prendeu un misto, que botou unha luz encantadora e trasladouna a un cuarto con calor; pero logo se apagou. Intentouno con outro e atopouse nun comedor cunha mesa suculenta, que desapareceu ao se consumir o misto. Acendeu un terceiro e apareceu un fermoso belén cunha árbore con luces de cores que subiron ata o ceo e convertéronse en estrelas. Unha delas caeu: era un cometa. Recordou entón o que lle dicía a avoa: cando unha estrela baixa do ceo alguén sobe ocupar o seu lugar. O cometa era a súa avoa, a quen lle pediu que a levase con ela. E levouna. Cheas as dúas de ledicia, voaron moi alto.
A xente, ao vela aterecida, pensou que morrera conxelada de frío, pero a súa cara era de felicidade. Vivira tamén as ilusións de Noiteboa.