Edición de dous contos de Paco Martín en torno ao mundo dos maiores.
O primeiro presenta a un vagón de ferrocarril que acordou nunha estación descoñecida, só, nunha vía morta. Era de primeira clase, nunca tivera que ir á cola do tren. Quizais o deixaran alí para levalo aos talleres. A noite pasada o tren estivera detido unha chea de tempo nunha estación pequerrecha e el quedara durmido de canso. Pasou a primavera e o verán. Alí seguía. A ferruxe e as silvas espallábanse no seu armazón, corrían os ratos polos asentos e un rapaz esnaquizara a croiazos os vidros de dúas xanelas. Co outono, veulle a tristura. Unha noite, un home maior, tan pobre que non tiña sitio onde se gardar, durmiu nel fuxindo da invernía e acordou ledo: pasara a noite soñando viaxes. Fixo del a súa residencia nocturna. E soñaban os dous: o vagón, que era noviño e brillante; o vagamundo, que coñecía unha dama fermosa, namorábase, e viaxaban xuntos á ópera a Viena ou ao ballet a Moscova. Rematando o inverno, o home non acordou. Entón un funcionario da compañía ferroviaria dixo que había que desfacerse do vagón, que era só un ferragancho inútil. "E iso era o que o vagón quería para poder seguir compartindo os soños co seu amigo dos últimos tempos".
"O xardín" fermoso dunha pequena cidade da beiramar era frecuentado por mariñeiros xubilados, señoras que ían calcetar, nenos... e unha velliña de enormes ollos claros e eterno sorriso amable que nunca falaba con ninguén. Para os nenos, era como as árbores, como se sempre estivera alí. A xente deu en falar cousas dela: que botaba toda a noite alí, que ao raiar o día entendíase cos paxariños, que non comía nin durmía... Para uns era unha pobre tola escapada do sanatorio; segundo outros, unha bruxa que había enmeigar a todos os nenos; para a mai de Ramirito, unha señora chea de colares, tamén era algo culpable de que o seu fillo suspendese cinco no colexio, ademais de que os profes lle tivesen manía. Os pais e nais prohibíronlles aos fillos ir xogar ao xardín. Houbo protestas mesmo por escrito contra a súa presencia. Entón, o alcalde decidiu intervir no asunto. Co bastón de mando e rodeado de gardas, dirixiuse ao banco verde no que ela sentaba e botoulle un discurso conminándoa a abandonar a poboación antes de oito horas. De repente, a velliña marchou. E no xardín desapareceron as flores, os paxaros e a herba verde; os mariñeiros xubilados e as señoras da calceta sentiron tristeza e os nenos deron en chorar. Só un home gordo, o pai de Ramirito, se alegrou: así podería construír alí unha fábrica de flores de plástico para os enterros e gañar unha chea de cartos.
Como nos outros volumes da colección, a ilustración ocupa a maior parte da páxina. As páxinas centrais conteñen un xogo visual. A edición acompáñase cunha casete que contén o texto lido polo autor.