Reúne tres fábulas en verso moi coidado cun sólido traballo de ilustración e maquetación.
Na primeira, O rabo de aceiro cóntase que hai moitos anos, andando de peregrino con San Pedro o Bo Xesús, cando estaban descansando na fraga viron que o demo-raposo ameazaba a unha rula con derrubar co seu rabo de aceiro o salgueiro onde tiña o niño se non lle daba unha das súas tres ruliñas. Ela, asustada, íalle botar unha filla, pero Xesús aconselloulle: sé nai, nunca entregues os fillos. E cando volveu o raposo acometer o tronco ela protexeu as tres fillas e el tivo que liscar, mouco, sen comer. Moito tempo despois, ao volver pasar viron obreiros a serrar un gran carballo antigo. Onde había árbores nobres, agora só eucaliptos; onde antes praia e flores, agora fábricas e fedores, peixes mortos, bloques de pisos altos e coches. A rula pediulle que lle axudase novamente a protexer os fillos, que gardara con celo. Entón mandou vir as aves, milleiros de aves que os levaron voando, co niño e as ruliñas, deica o ceo, lonxe de aceiros que matan e do asfalto, onda o Pai Celestial. Na Terra quedaron eucaliptos sen paxaros, os fumes do demo e os os homes que xa esqueceron o canto, o conto e o soñar.
O gaiteiro e o muraño nara que cando volvía dunha festa nunha noite negra, a un gaiteiro pillárono tres lobos e mordéronlle o pantalón. Subiu a un penedo e berrou pola xente, pero non apareceu ninguén. Quedou durmido e cando espertou de día atopouse enterrado na neve e a morrer sen calor. Un rato xoguetón brincou polos seus zapatos, moveu el os brazos e pouco a pouco logrou saír daquela branca prisión. Agradeceulle entón ao sol a súa forza para derreterlle a neve, mais el contestou que non o era tanto pois tapábao un nubarrón. Entón deulle as grazas á nube que tapa o sol que derrete a neve que cubre os pés. Mais ela respondeu que máis forte é o vento, que a leva a empuxóns. O vento díxolle que máis ca el é o monte, que detén o seu empuxón. E o monte explicoulle que aínda más era ese muraño pequeno, que o vai escarvando e comendo. Entón o gaiteiro pediulle ao ratiño que se fose con el pois viu o moito que vale. Desde entón, fixéronse compañeiros e viven nunha casa sen gato.
O fachendoso Simón presenta a un cazador fachendoso que se considera mellor que todos os animais. Pero estes, á súa vez, considéranse o mellor e aprenden que sempre hai outro que pode máis: á mosca, cázaa a ra; a esta, a lebre, a quen o can engole, pero este é cazado polo lobo, qué á súa vez é cazado polo león, a quen caza Simón. Entón el crese mellor que todos eles. Ata que un nubarrón ri e cun trono ceiba un raio que queima a Simón.