 |
Libro que recolle a peza
de teatro estreada en febreiro do 2007 polo Centro Dramático Galego
(CDG) baixo a dirección de Artello-Teatro Alla Scala 1:5, como unha nova
versión do espectáculo homónimo presentado en 1977 por
Artello Teatro.
Esta edición ábrese cun Limiar de Santiago
Montenegro informando sobre a experiencia de creación colectiva do grupo
de teatro Artello, na que cada substitución no elenco de actores
supoñía unha recreación do personaxe e moitas veces
reformulación das escenas. Así, as versións dende a
primeira representación en 1977 foron cambiando segundo as
funcións. Ese mesmo espírito guiou a posta en escena por encargo
do Centro Dramático Galego, polo que o texto que se edita non pretende
ser un "texto dramático" literario senón o resultado dun proceso
de creación colectiva ao servizo do espectáculo, a versión
da última representación do xogo dramático.
Unha
rapaza, coa típica presión familiar para que ocupe con proveito o
seu tempo na escola e no lecer, quere ser pallasa, mais non sabe rir. Un rapaz
que vai á Escola do Riso ensínalle as diferentes risas coas cinco
vogais, risos que na escola o mestre lle arrinca. Na rúa, intentan
venderlle o riso un vendedor e unha vendedora pero non ten cartos. Faise cunha
buguina que un Ladrón lle roubou a un Home e nela escoita o mar.
Alí está o seu riso. Vai ao seu rescate, mais o barco
afúndese. Os peixes, aos que libera dun pesqueiro, infórmana de
que o riso fuxiu para o bosque escapando do lixo do mar. Alá vai nunha
Raia-taxi.
No bosque, o lobo dille que veu o home ao bosque co seu machete a
cortar árbores e que os animais, fuxindo da súa escopeta,
metéronse dentro das casas e non volveron saír. Así, o
riso grande e brillante, como nin as árbores nin os animais
sabían rir, tivo que marchar seica subindo cara á
Lúa.
Aparece o Cazador-extintor disposto a matar o último
lobo, pero este dille que é unha pedra de madeira, e as árbores
despístano indicándolle por onde supostamente liscou o lobo. Os
actores (que compoñen os escenarios e personaxes para a rapaza) forman
un foguete que arranca, aínda que non ten motor, co "rrrrrrrr" do
público, e chega á lúa. Os lunáticos, que
están xogando á guerra, dinlle que volveu ao circo no que ela
traballa, e lánzana cara á Terra.
Na última escena,
Batutini presenta no circo Batutini a coqueta foca Merisu e o Home Tapón
(que fai o son de sacar o tapón a unha botella), un italiano
especialista en corda frouxa tan tímido que se tornou invisible e
só o poden ver os dous irmáns (aínda que é visible
e leva un golpe). Entra entón a Pallasa á busca do seu riso no
circo, que está nos nenos e nenas espectadores, que non necesitan
aprender a rir pois xa nacen aprendidos porque da súa inocencia emerxe a
ledicia do mundo. |
