Onde nace o horizonte, ao mundo saíulle unha montaña no mar. Nela álzase a vila de Suca, na que todas as persoas e as cousas son desatinadas.
O mar constrúe castelos de area coas ondas; as quenlllas non traban, ladran. Na fraga, algunhas árbores cóbranlles aluguer polos seus niños aos paxaros, que cantan primorosamente porque van ao Conservatorio. Na Praza Maior, cadrada de día e redonda de noite, as pombas traen as súas estatuas para se pousar e ao chegar a noite o reloxo dorme un chisco. A escola é moi divertida: van os números e mesmo o mar foi aprender a facer ondas. O arco da vella, roto por unha tormenta, está pegado con cinta adhesiva. Os labregos en vez de pelo teñen trigo. O outono pinta as follas de moitas cores e é tan educado que as tira na papeleira...
Suca non existe nos mapas: soñouna un neno. Cando esperte, os sucanianos deixarán de ser.