Todo empezou aquel día encalmado en Outumuro de Eiravedra no que eu, zapateiro remendón duns 18 anos, tiña moitas ganas de brincadeira. Chegou a sra. Cristina para que lle amañase uns zapatos. Pero contesteille que non ía traballar máis: decidira saír polo mundo adiante á busca de sorpresas deixándome guiar polo senso do meu nariz. Outros veciños intentaron que esquecese esta tolemia mais nada conseguiron. Ao día seguinte, pechei a porta do obradoiro e marchei.
Atopei unha pequena ra que me falou: era a princesa Florbelida, enmeigada pola bruxa Casemona. Pediume que a desencantase indo á terra dos xigantes, onde o seu padriño é o rei, e logo ao castelo da bruxa para facerlle pagar o mal que facía. Se conseguía volver con éxito da empresa, recibiría como premio o amor da princesa. No enorme castelo de Dongragi, o padriño explicoume cómo derrotar a Casemona: reténdolle os pés con chumbo. Deixándome guiar de novo polo senso do nariz, cheguei ao castelo da bruxa e ofrecinme a agasallala cos zapatos máis fermosos. Como llos fixen con solas de chumbo forradas con pel de cabuxa tola, non se deu movido. Os xigantes entón prendérona, desencantando así o seu país. E o galo cantou tres veces: era o sinal para que desaparecesen os encantamentos da bruxa.
Pero entón miña nai espertoume. Era hora de ir á escola. Por iso quedei sen coñecer a princesa do soño.